تبليغاتX
* کلکسیون *
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 مهدی جان بیا
|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در یکشنبه 1388/08/17 و ساعت 4:26 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 زمینه سازان ظهور
تحقق انقلاب عظیم حضرت مهدی علیه السلام به عنوان بزرگ ترین تحولی است که بشر در حیات خود خواهد دید . این واقعه بزرگ برپایه هایی استوار است که از مهم ترین آنها فراهم آمدن یاران، همراهان و همرزمانی است که تا پای جان برای اجرای اهداف آن حضرت از پای ننشینند .

بازشناسی این عوامل ما را به شناخت آن حکومت سترگ نزدیک تر خواهد کرد . آنگاه خویشتن را با آن شرایط و ویژگیها محک خواهیم زد و از خود خواهیم پرسید: آیا ما خود را برای آن روزگار آماده ساخته ایم؟ شایدآن روز، همین فردا باشد . با فهم این ویژگیها درخواهیم یافت که پای رفتن این راه را داریم یا خیر؟ و آیا در آن روز موعود و در هنگامه نبرد حق با باطل در کدامین جبهه قرار خواهیم گرفت؟

با گذری در بوستان کلام معصومان علیهم السلام این ویژگیها به خوبی فرا روی ما قرار خواهد گرفت . پس قدم در این گلستان پرگل می نهیم و از گلهای عطر آگین آن مشام اندیشه را به پرواز در می آوریم .

پاره ای از ویژگیهای یاران آن موعود امتها از این قرار است:

1 . شناخت پروردگار

خداوند متعال فلسفه اساسی آفرینش انسانها را عبادت و بندگی معرفی فرموده است . در آنجا که می فرماید: «وما خلقت الجن والانس الا لیعبدون » ; (1) «جن و انس را جز برای اینکه عبادت کنند خلق نکردم .»

این مهم، زمانی حاصل می گردد که شناخت نسبت به آن ذات مقدس فراهم آید . پس از شناخت خداوند است که راه رشد، هموار و موانع برطرف می شود .

یاران امام مهدی علیه السلام از جمله کسانی هستند که خداوند را آن گونه که شایسته است می شناسند . حضرت علی علیه السلام این شناخت والای خداوند را در ایشان این گونه وصف فرموده است:

«رجال مؤمنون عرفوا الله حق معرفته وهم انصار المهدی فی آخر الزمان; (2) مردانی مؤمن که خدا را چنان که شایسته ست شناخته اند و آنان، یاران مهدی علیه السلام در آخرالزمانند .»

امام صادق علیه السلام ششمین ستاره فروزان سپهر ولایت، قلبهای آنان را بسان پولاد دانسته می فرماید:

«... رجال کان قلوبهم زبر الحدید لا یشوبها شک فی ذات الله اشد من الحجر ... ; (3) آنان مردانی اند که دلهایشان گویا پاره های آهن است . هیچ تردیدی نسبت به خداوند قلبهایشان را نیالاید و [قلبهایشان] از سنگ استوارتر است .»

2 . شناخت امام زمان علیه السلام

اگرچه شناخت امام در هر زمان بر پیروان لازم و ضروری است، ولی آنچه که شناخت رهبر آخرین را از اهمیتی دوچندان برخوردار می سازد، شرایط ویژه او است . ولادت پنهان، زیست پنهان، امتحانات سخت و دشوار، برخی از این ویژگیهاست .

یاران امام مهدی علیه السلام امام خویش را به بهترین وجه می شناسند و این شناخت آگاهانه در تمامی وجودشان رسوخ کرده است; بنابراین یار او شدن بدون شناخت آن بزرگوار امکان پذیر نخواهد بود .

در روایات فراوانی بیان شده است:

«... من مات ولم یعرف امام زمانه مات میتة جاهلیة; (4) هر که بمیرد و امام زمان خویش را نشناسد به مرگ جاهلی خواهد مرد .»

همچنین امام صادق علیه السلام فرمود:

«... اعرف امامک فاذا عرفته لم یضرک; تقدم هذا الامر ام تاخر ... فمن عرف امامه کان کمن هو فی فسطاط القائم علیه السلام; (5) امام خویش را بشناس، پس وقتی او را شناختی پیش افتادن و یا تاخیر این امر [ظهور] آسیبی به تو نخواهد رساند ... پس هر آن کس که امام خویش را شناخت، مانند کسی است که در خیمه قائم علیه السلام باشد .»

اگرچه حضرتش در پس پرده غیبت است، ولی هرگز جمال وجودش برای انسانهای مهدی صفت پنهان نبوده است .

اگر معرفت به آن حضرت نباشد دیدن ظاهری ایشان نیز سودی دربر نخواهد داشت . کم نبودند کسانی که همواره جمال دلنشین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و ائمه اطهار علیهم السلام را زیارت می کردند، ولی بهره معرفتی چندانی از آن اسوه های آفرینش نبردند .

امام صادق علیه السلام فرمود:

«ومن عرف امامه ثم مات قبل ان یقوم صاحب هذا الامر کان بمنزلة من کان قاعدا فی عسکره لا بل بمنزلة من قعد تحت لوائه; (6) هر آن کس که امامش را شناخت و قبل از قیام صاحب این امر (امام زمان علیه السلام) از دنیا رفت، بسان کسی است که در سپاه آن حضرت، خدمتگزاری خواهد کرد; نه، بلکه مانند کسی است که زیر پرچم آن حضرت است .»

بنابراین اگرچه شوق دیدار آن حضرت و سعادت دیدنش از اهمیت بسیاری برخوردار است ولی از آن مهم تر شناخت و معرفت ایشان است که حاصل آن، ارتباط روحی و سنخیت با آن امام همام است . به یقین اگر کسی به وظیفه و تکلیفی که خداوند متعال برایش تعیین فرموده عمل کند، خود آن بزرگوار به دیدنش خواهد رفت; چنان که در طول همه سالهای غیبت چنین بوده است .

امام صادق علیه السلام در کمال تاکید، شیعیان را به شناخت خداوند، پیامبر و حجتهای الهی فرخوانده، از جمله دعاهای دوران غیبت را اینگونه توصیه فرموده است:

«اللهم عرفنی نفسک فانک ان لم تعرفنی نفسک لم اعرف نبیک اللهم عرفنی رسولک فانک ان لم تعرفنی رسولک لم اعرف حجتک، اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک ضللت عن دینی; (7)

بارالها! خود را به من بشناسان که اگر خودت را به من معرفی نکنی پیامبرت را نشناسم . بارالها! پیامبرت را به من معرفی کن که اگر پیامبرت را به من معرفی نکنی حجتت را نشناسم، بارالها حجتت را به من معرفی کن که اگر حجتت را به من معرفی نکنی از دین خود گمراه شوم .»

این دعا علاوه بر امام صادق علیه السلام از نواب اربعه نیز نقل شده که احتمال دارد ایشان از خود حضرت مهدی علیه السلام نقل کرده باشند . (8)

3 . اطاعت محض از خداوند و اولیای او

پس از شناخت خداوند و امام زمان علیه السلام و اعتقاد به آنان باید این شناخت و اعتقاد را عملی کرد و تبلور حقیقی آن در اطاعت محض از آن انوار پاک است .

همسو کردن رفتارها، نیتها و جهت گیریها طبق خواست رهبر الهی از مهم ترین ویژگیهای رهروی راستین است و این صفت به خوبی در یاران امام مهدی علیه السلام وجود دارد .

شایان توجه اینکه اگر کسی در مرحله شناخت، در حد ممکن معرفت کسب نمود، در مرحله اطاعت دچار تردید نخواهد شد; حال آنکه اگر کسی در آن مرحله دچار تردید و یا نقصان معرفتی شد، در مرحله اطاعت هرگز پیرو خوبی نخواهد بود .

در قرآن کریم اطاعت از امام، همسنگ اطاعت از خداوند و پیامبر او شمرده شده است; آنجا که خداوند می فرماید:

«اطیعوا الله واطیعوا الرسول واولی الامر منکم » ; (9) «از خداوند و رسول و صاحب امرتان اطاعت کنید .»

اگر چه امروزه حضرت مهدی علیه السلام در پس پرده غیبت است، اما اراده و فرمانش را باید گردن نهاد; چرا که اگر کسی اکنون از دستورات آن حضرت اطاعت کرد در زمان ظهور نیز چنین خواهد بود .

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در این باره فرمود:

«طوبی لمن ادرک قائم اهل بیتی وهو مقتد به قبل قیامه یتولی ولیه ویتبرا من عدوه ویتولی الائمة الهادیة من قبله اولئک رفقائی وذوو ودی ومودتی واکرم امتی علی; (10) خوشا به حال کسی که، قائم اهل بیت را درک کند; حال آنکه پیش از قیام او نیز پیرو او باشد . با دوست او دوست و با دشمن او دشمن [و مخالف] و با رهبران و پیشوایان هدایتگر پیش از او نیز دوست باشد . اینان همنشین و دوستان من و گرامی ترین امت من در نزد من هستند .»

4 . احترام خالصانه

از آنجایی که امام حقی بزرگ برگردن پیروان دارد، خداوند متعال احترام او را بر مردمان لازم فرموده است . از اینرو هرآنچه مایه بزرگداشت او می شود از سوی یاران آن حضرت انجام می گیرد . ایشان این روحیه را در زمان غیبت در خود ایجاد نموده اند تا در زمان ظهور نیز همواره در تمامی امور، احترام آن حضرت را پاس دارند .

ائمه معصومین علیهم السلام که معلم انسانهایند، هرگز از این مهم غفلت نکرده و عظمت شان آخرین معصوم علیه السلام، آنها را به تکریم و احترامی مثال زدنی واداشته است .

وقتی «دعبل خزاعی » قصیده ای غراء برای امام علی بن موسی الرضا علیهما السلام خواند - که در ابیاتی از آن به حضرت مهدی علیه السلام اشاره شده بود - حضرتش به احترام ذکر نام مقدس ایشان، متواضعانه برخاسته، دست بر سر نهاد و برای فرج قائم آل محمد صلی الله علیه و آله دعا فرمود . راوی این عمل ارزشمند امام رضا علیه السلام را این گونه وصف کرده است:

«فوضع الرضا علیه السلام یده علی راسه وتواضع قائما ودعی له بالفرج; (11) حضرت رضا علیه السلام دست خود را بر سرش قرار داد و در حالی که ایستاده بود تواضع کرد و برای فرج او [امام زمان علیه السلام] دعا کرد .»

به راستی کسی که از احترام اندکی به صورت برخاستن هنگام شنیدن نام آن حضرت کوتاهی می کند، چگونه می تواند در عصر ظهور به تکریم آن حضرت بپردازد و از جان خود بگذرد؟!

مناسب است درباره احترام به آن حضرت بیشتر بخوانیم .

از امام صادق علیه السلام سؤال شد: «چرا به هنگام شنیدن نام «قائم » لازم است برخیزیم!» آن حضرت فرمود: «آن حضرت، غیبت طولانی دارد و این لقب یادآور دولت حقه آن حضرت و ابراز تاسف بر غربت اوست و لذا آن حضرت از شدت محبت و مرحمتی که به دوستانش دارد به هر کس که حضرتش را به این لقب یاد کند نگاه محبت آمیز می کند . از تجلیل و تعظیم آن حضرت است که هر بنده خاضعی در مقابل صاحب عصر خود هنگامی که مولای بزرگوارش به سوی او بنگرد از جای برخیزد، پس باید برخیزد و تعجیل در فرج امر مولایش را از خداوند مسئلت نماید . (12) »

علاوه بر حکمت یاد شده، آمادگی افراد در هر آن، برای قیام، و مبارزه و جهاد در راه تحکیم عدالت اجتماعی، و حفظ حقوق انسانها واجد اهمیتی بسزاست .

انسان منتظر که زمینه ساز ظهور در عصر غیبت است، باید همواره دارای چنین هدفی باشد و در راه تحقق آن به گونه های مختلف بکوشد و تا آنجا این آمادگی را داشته باشد و ابراز دارد، که هرگاه نام پیشوای قیام (قائم) ذکر می شود به پاخیزد و آمادگی همه جانبه خویش را نشان دهد و این آمادگی را همیشه به خود و دیگران تلقین و تحکیم کند . (13)

5 . انتظار راستین

انتظار راستین که اساس شخصیت یاران امام مهدی را شکل می دهد، پیشینه ای بس دراز و طولانی در تاریخ شیعه دارد .

آخرین فرستاده الهی بانگ برآورده و انسانها را به روزگاری سراسر نور نوید داده و فرموده است:

«لا تذهب الدنیا حتی یلی امتی رجل من اهل بیتی یقال له المهدی; (14) دنیا به پایان نرسد مگر اینکه امت مرا مردی از اهل بیت من رهبری کند که به او مهدی گفته می شود .»

و اکنون قرنها از آن بانگ ملکوتی می گذرد، ولی همچنان طنین دلنشین و امیدبخش آن در گوش انسانهاست . و این بشارت بزرگ زندگی مردمان را در عصر بلند انتظار با تاریخی روشن از نمودها و جلوه های فکری و عملی روز به روز به آن دروازه روشنایی نزدیک تر می سازد .

و آنچه در این رهیافت از ارزشی بس بلند برخوردار است زمینه سازی برای ایجاد آن حکومت موعود است; اگرچه زمان برپایی آن از اسرار الهی و تنها در حیطه اراده خداوند است . انتظار به معنای چشم به راه بودن و درنگ کردن به امید پیشامدی خاص و به بیان دیگر کیفیتی است روحی که موجب به وجود آمدن حالت آمادگی برای آنچه انتظار دارند می شود; و ضد آن یاس و ناامیدی است .

این اندیشه در فرهنگ مهدویت بیش از هرچیز، مشتمل بر عنصر خوشبینی نسبت به جریان کلی نظام طبیعت و سیرتکاملی تاریخ و اطمینان به آینده و طرد عنصر بدبینی نسبت به پایان کار بشر است که طبق بسیاری از نظریه ها و فرضیه ها فوق العاده تاریک و ظلمانی است .

امید و آرزوی تحقق این نوید کلی جهانی انسانی، در زبان روایات اسلامی، «انتظار فرج » خوانده شده و از جمله عبادات، بلکه برترین آنها شمرده شده است .

پیامبر اکرم و ائمه معصومین علیهم السلام بر انتظار آن روز موعود، و لحظه شماری در فرا رسیدن آن حکومت حقه - که تنها به دست آن حضرت تشکیل می گردد - تاکید فراوانی نموده و آن را از اصول اساسی دینداری شمرده اند و پاداشهای بزرگی برای منتظران بیان فرموده اند .

از همین رو، علمای بزرگ، انتظار ظهور منجی را یکی از وظایف مهم مردم در عصر غیبت و عنصری اساسی در زمینه سازی و حفظ روحیه مناسب برای درک زمان ظهور ذکر کرده اند . و همواره مؤمنان را به رعایت این وظیفه خطیر با گفتار و کردار وا می داشتند .

در باب انتظار فرج و ارج و اهمیت آن احادیث فراوانی از پیشوایان معصوم علیهم السلام روایت شده است .

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در این باره فرموده است:

«افضل اعمال امتی انتظار الفرج من الله عزوجل; (15) برترین کارهای امت من انتظار فرج از خدای عزیز و جلیل است .»

بدون هیچ توضیحی توجه خوانندگان محترم رابه کلمه «اعمال » یعنی «کارها» در روایت جلب می نماییم که آن حضرت، انتظار را عمل و کار دانسته است و نه سکون و بی کاری . این فرمایش پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را تا حدودی امام صادق علیه السلام تبیین فرموده است:

«من سره ان یکون من اصحاب القائم فلینتظر ولیعمل بالورع ومحاسن الاخلاق وهو منتظر فان مات وقام القائم بعد کان له من الاجر مثل اجر من ادرکه فجدوا وانتظروا هنیئا لکم ایتها العصابة المرحومة; (16) هر کس که خوشحال می شود که از یاران قائم علیه السلام باشد باید منتظر باشد و با پرهیزگاری و اخلاق نیکو عمل نماید و با چنین حالی منتظر باشد که هرگاه بمیرد و پس از مردنش قائم علیه السلام به پا خیزد، پاداش او همچون کسی خواهد بود که دوران حکومت آن حضرت را درک کرده باشد، پس بکوشید و منتظر باشید . گوارایتان باد ای گروه رحمت شده!»

6 . آمادگی برای خدمت به حضرت مهدی علیه السلام

آنان که وجودشان سرشار از عشق خداوند و اولیای اوست، اگر عصر ظهور را درک کنند بزرگ ترین افتخارشان خدمت به احت بلند مهدی آل محمد صلی الله علیه و آله خواهد بود .

شاید باور کردن این سخن بسی مشکل نماید که رئیس مذهب شیعه، همو که هزاران دانشمند، زانوی ادب و دانشجویی در محضر کلامش بر زمین می نهادند و همو که شاگردان مکتبش عقابان تیز پرواز آسمان اندیشه و علم بودند، آنگاه که نام آخرین ذخیره الهی نزدش برده می شد با حسرتی برآمده از عمق جان و آرزویی بی مانند آهی از نهاد برمی آورد و می فرمود:

«لو ادرکته لخدمته ایام حیاتی; (17) اگر او را درک کنم تمام روزهای زندگانی ام خدمتگزار او خواهم بود .»

هر کس بخواهد در آن روزگار به خدمت حضرتش نصیب گردد باید هم اکنون در دوران غیبت، خدمت به آن حضرت و یاران او را سرلوحه کارهای خود قرار دهد .

بی تردید خادمان دوران ظهور، همان خادمان دوران غیبتند .

پس منتظر راستین و علاقه مند به حضرت مهدی علیه السلام باید تمامی لحظه های زندگی خود را سرشار از خدمت به او و راه و هدفش سپری نماید .

7 . خودسازی و دیگرسازی

یکی از ویژگیهای یاران امام مهدی علیه السلام در عصر غیبت خودسازی و مواظبت بر رفتار خویش است که در پی آن، جامعه و دیگران نیز به این جهت متمایل خواهند شد .

شکی نیست که دینداری در عصر غیبت حضرت مهدی علیه السلام از هر زمانی دیگر بسی مشکل تر و طاقت فرساتر است .

حضرت امام صادق علیه السلام سختی این دوران را این گونه تصویر نموده اند:

«ان لصاحب هذا الامر غیبة المتمسک فیها بدینه کالخارط للقتاد ثم قال هکذا بیده فایکم یمسک شوک القتاد بیده ثم اطرق ملیا ثم قال: ان لصاحب هذا الامر غیبة فلیتق الله عبده ولیتمسک بدینه; (18) صاحب این امر، غیبتی دارد که در آن هر کس از دین خود دست برندارد همانند کسی است که با کشیدن دست خود به ساقه قتاد [که بوته ای تیغدار است] خارهای آن را بسترد، پس کدام یک از شما با دست خود تیغهای قتاد را نگه می دارد؟»

سپس آن حضرت مدتی سر به زیر افکنده فرمود: صاحب این امر دارای غیبتی است; پس بنده خدا باید پرهیزگاری و تقوا پیشه کند و به دین خود تمسک جوید .»

اگرچه آزمایشهای دینی برای همه ایمان آورندگان در همه زمانها، قانون الهی است; اما در عصر غیبت تمامی عوامل دست به دست هم داده این آزمایش را به کمال خود رسانده است . در این دوران است که نگهداشت دین، بسیار دشوار است و بیشترین مردم به انگیزه های گوناگون ایمان خویش را در زندگی ازدست می دهند .

گسترش زمینه های ناباوری، افزایش انگیزه های انحراف و گریز از دین، ستیزه جوییهای دشمنان با دینداران و دینداری، از مهم ترین عوامل این آزمایش است . آنان که در این گردابهای ترسناک، دین خود را حفظ کنند از شان و رتبه ای بس رفیع برخوردار خواهند بود . پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:

«یا علی واعلم ان اعجب الناس ایمانا واعظمهم یقینا قوم یکون فی آخر الزمان لم یلحقوا النبی وحجب عنهم الحجة فآمنوا بسواد علی بیاض; (19) ای علی! بدان که شگفت انگیزترین مردم از جهت ایمان و عظیم ترین آنها از روی یقین، مردمی اند که در آخرالزمان خواهند بود; پیامبر را ندیده اند و حجت (امام علیه السلام) نیز از آنان محجوب است، اما به سیاهی که بر سفیدی رقم خورده است ایمان آورده اند .»

انسان دراین دوران برخلاف دوران معاصر پیامبر صلی الله علیه و آله، از تمامی دریافتهای حسی نسبت به پیامبر و امام علیه السلام دور است و تنها بر اساس درک عقلی و تاریخی، پیامبر صلی الله علیه و آله و پیشوایان معصوم را می شناسد و به رسالت و امامت ایشان ایمان می آورد .

امام سجاد علیه السلام در این باره می فرماید:

«یا ابا خالد ان اهل زمان غیبته القائلین بامامته والمنتظرین لظهوره افضل من اهل کل زمان لان الله تبارک وتعالی اعطاهم من العقول والافهام والمعرفة ما صارت به الغیبة عندهم بمنزلة المشاهدة، وجعلهم فی ذلک الزمان بمنزلة المجاهدین بین یدی رسول الله صلی الله علیه و آله بالسیف، اولئک المخلصون وشیعتنا صدقا، والدعاة الی دین الله عزوجل سرا وجهرا; (20) ای اباخالد، مردم زمان غیبت آن امام که به امامت او معتقدند و منتظر ظهور اویند، از مردم هر زمانی برترند; زیرا خدای متعال عقل و فهم و معرفتی به آنها عطا فرموده که غیبت نزد آنان به منزله مشاهده است و آنان را در آن زمان به مانند مجاهدان پیش روی رسول خدا صلی الله علیه و آله که با شمشیر به جهاد برخاستند قرار داده است . آنان مخلصان [حقیقی] و شیعیان راستین ما و داعیان به دین خدای متعال در نهان و آشکارند .»

موفقیت در این آزمایش، نیازمند بینشی است که انسان دیندار در پرتو آن بتواند در برابر تحریفها و شبهه ها و تردیدها رویکرد دینی خود را حفظ نماید و با هیچ یک از عوامل انحراف، خلوص دینی و دینداری رادر فکر و عمل از دست ندهد .

اگر چنین شد، مصداق این فرمایش رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله خواهد بود که فرمود: «به زودی پس از شما، کسانی می آیند که یک نفر از آنان پاداش پنجاه نفر از شما را دارد .» گفتند: «ای رسول خدا، ما در جنگ بدر و احد و حنین در رکاب شما جهاد کردیم و درباره ما آیه قرآن نازل شده است .»

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «اگر آنچه از آزارها و رنجها که بر آنان می رسد، بر شما آید، بسان آنان شکیبایی نخواهید داشت . (21)

پایداری بر دین در روزگار غیبت به تحمل سختیها، محرومیتها و تنگناهای مادی خلاصه نمی شود; بلکه تحمل فشارهای سخت روحی و معنوی نیز، بر آنهاافزوده می گردد . و چنانچه دینداری با صبر و شکیبایی درست و آگاهانه توام نباشد به تدریج ناامیدیها روی می آورد و باور را از روح و فکر برمی دارد .

بنابراین منتظر راستین باید که زمینه ساز صادق ظهور باشد و اگر چنین بود، داشتن ویژگیهای فوق پاره ای از خصوصیات او خواهد بود .

پی نوشت:

1) ذاریات/56 .

2) بحارالانوار، محمد باقر مجلسی، ج 57، ص 229 .

3) پیشین، ج 52، ص 307 .

4) کمال الدین و تمام النعمه، شیخ صدوق، ج 2، ص 409 .

5) غیبت نعمانی، ص 331 .

6) اصول کافی، کلینی، ج 1، ص 371 .

7) کافی، کلینی، ج 1، ص 337; کمال الدین و تمام النعمه، ج 2، ص 342; غیبت نعمانی، ص 166 .

8) ر . ک: کمال الدین، ج 2، ص 512 .

9) نساء/59 .

10) کتاب الغیبة، شیخ طوسی، ص 456; کمال الدین و تمام النعمة، ج 1، ص 286 .

11) منتخب الاثر، صافی گلپایگانی، ص 640، ح 3 .

12) پیشین، ح 4 .

13) خورشید مغرب، محمدرضا حکیمی، ص 264 .

14) کمال الدین و تمام النعمه، ص 644، ح 3 .

15) همان .

16) غیبت نعمانی، ص 200، ح 16 .

17) پیشین، ص 245 .

18) کافی، ج 1، ص 335 .

19) غیبت نعمانی، ج 1، ص 288، ح 8 .

20) پیشین، ج 1، ص 319 .

21) کتاب الغیبه، ص 456

منبع: پایگاه حوزه

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در یکشنبه 1388/08/17 و ساعت 4:24 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 منشور انتظار

گنجینه گرانبهای «دعای عصر غیبت»که خود از ناحیه مقدس مولایمان (عج) و به واسطه شیخ ابوعمر که یکی از نایبان حضرت بوده، به ما رسیده به منزله دستور کار و شرح وظیفه شیعیان عصر غیبت می باشد و هر آنچه در این دوران حساس مورد نیازماست -در قالب دعا- در این منشور گرانسنگ مورد توجه قرار گرفته است

. مجموعه فوق خود سند محکمی بر این ادعاست که شیعه ی مهدوی، انسان به خود رها شده و بی رهنما مانده ای نیست که ناگزیر باشد با مراجعه به منابع بیگانه و الگو قراردادن اغیار و کسب تکلیف از این و آن زندگی را اداره و مشکلات مادی و معنوی خویش را بر طرف سازد.

این که عملا چگونه در سایه سار امام غایب خود زندگی کرده و از انوار مقدس این خورشید پشت ابر بهره گیری و برای رویارویی با حوادث واقعه و رویدادهای سیاسی اجتماعی راه حل صحیح و مناسبی اتخاذ کنیم؛

مشکلات مادی و معنوی زندگی خویش را چطور حل نماییم؛

رنج و شکنج و مصائب و آلام عصر غیبت را با چه التیام بخشیم؛

صبر چیست و به چه معناست و به چه نحو و در چه شرایطی صبر پیشه کنیم؟ و...

پاسخ و توضیح همه این نکات را در دعای مقدس عصر غیبت می توان یافت.

مابه توفیق الهی و عنایات امام زمان(عج) مطالعه و بررسی این میراث ارزشمند را آغاز نموده و اینک به شرح عبارتی دیگر از آن رسیده ایم:

«و قوّنا علی طاعته و ثبّتنا علی متابعته»

طاعت امام زمان (ع)چیست و چه جایگاه و اهمیتی دارد و به کدام راه و روش

می توان برآن قوّت گرفت؟

اهمیت اطاعت از امام زمان (ع):

درمورد ارزش فرمانبرداری از امام همین بس که اطاعت وی همان اطاعت از خداوند و رسول و اوصیاء گرامیش به شمار می آید که در قرآن کریم به اطاعتشان امر شده ایم: «اطیع الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم» (59/نساء)‏

هشام بن حسّان گوید: پس از آن که با امام حسن مجتبى (ع) براى حکومت بیعت شد از آن حضرت شنیدم که براى مردم سخنرانى کرد و فرمود: ما حزب پیروز خداوند، و خاندان نزدیک پیامبر خدا، و خانواده پاک و پاکیزه او، و یکى از دو چیز گرانبهائى هستیم که رسول خدا (ص) پس از خود در میان امتش به جاى گذارد، و ما جفت و همدوش کتاب خدائیم که تفصیل هر چیز در آن هست و هیچ گونه باطلى از پس و پیش در آن راه ندارد، پس اعتماد و اطمینان در تفسیر آن بر ماست، و ما در تأویل آن راه گمان نپوئیم بلکه حقائق آن را به یقین مى‏دانیم، پس از ما اطاعت کنید که اطاعت ما واجب شمرده شده، چرا که به طاعت خدای عزّ و جلّ و رسولش مقرون گشته است، خدا- عزّ و جلّ- ‏فرموده: «اى کسانى که ایمان آورده‏اید از خدا و رسول او و صاحبان امر اطاعت کنید، پس اگر در مورد چیزى نزاع پیدا کردید آن را به حکم خدا و

رسول باز گردانید»(امالى شیخ مفید-ترجمه استادولى، متن، ص: 399)

ضریس کناسى گوید: در حالى که جمعى از اصحاب خدمت امام باقر علیه السلام حاضربودند، شنیدم که آن حضرت می فرمود: من در شگفتم از مردمى که از ما پیروى مى‏کنند و ما را پیشواى خود می دانند و می گویند اطاعت ما چون اطاعت رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله واجب است، با وجود این دلیل و حجت خود را می شکنند و با ضعف قلبى که از خود نشان دهند خود را مغلوب کنند و حق ما را کاهش دهند و بر کسى که خدایش برهان حق معرفت و گردن نهادن به امر ما را عطا فرموده خرده‏گیرى کنند، شما می پذیرید که خداى تبارک و تعالى اطاعت اولیائش را بر بندگانش واجب کند و سپس اخبار آسمان ها و زمین را از ایشان پوشیده دارد و اصول علم را نسبت به سؤالاتى که از ایشان مى‏شود و قوام دین ایشانست از آن ها قطع کند.(اصول کافى-ترجمه مصطفوى/ج‏1/ص:389)


در این باره ازعلی (ع) نقل گردیده : «فَرَضَ طَاعَتَنَا فِی کِتَابِهِ وَ قَرَنَنَا بِنَفْسِهِ ... .»

خداوند درکتابش اطاعت از ما را واجب و مقارن با اطاعت خویش قرار داد.‏ (الإحتجاج على أهل اللجاج/ج‏1/ 152)


حضرت زهرا (ع)در خطبه فدکیه خویش فرمودند :«الْعَدْلَ تَنْسِیقاً لِلْقُلُوبِ وَ طَاعَتَنَا نِظَاماً لِلْمِلَّةِ وَ إِمَامَتَنَا أَمَاناً لِلْفُرْقَةِ»

و عدالت را براى ارتباط دلها، و اطاعت ما را اساس نظام امّت، و امامت ما را باعث ایمنى از تفرقه. (لإحتجاج على أهل اللجاج/ ج‏1 /99)


علی (ع) فرموده اند : «فَأَطِیعُونَا فَإِنَّ طَاعَتَنَا مَفْرُوضَةٌ» (الإحتجاج على أهل اللجاج/ج‏2/ص299)


ونیز فرمودند: «مَا أُوْجِبَ مِنْ فَرْضِ مَوَدَّتِنَا وَ طَاعَتِنَا» (بحار الأنوار/الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار/ج‏24 /ص186)


امام صادق علیه السلام می فرماید: «مائیم که خدا اطاعت ما را واجب ساخته، مردم راهى جز معرفت ما ندارند و بر نشناختن ما معذور نباشند. هر که ما را شناسد مؤمن است و هر که انکار کند کافر است و کسى که نشناسد و انکار هم نکند گمراهست تا زمانى که بسوى هدایتى که خدا بر او واجب ساخته و آن اطاعت حتمى ماست برگردد و اگر بهمان حال گمراهى بمیرد خدا، هر چه خواهد با او کند

(اصول کافى-ترجمه مصطفوى/ج‏1/ص266 )


اطاعت ازامام در حقیقت اطاعت از خداوند است و اطاعت خدا بدان طریقی تحقق می یابد که او خود می خواهد و می پسندد یعنی به آنچه در کتاب خود بدان فرمان داده و به وسیله حجت های خویش تبین نموده است.

البته فرمانبرداری از امام زمان (ع) علاوه بر عمل نمودن به دستورات وبرنامه های دینی قرآن کریم و احادیث باقی مانده از اهل بیت علیهم السلام شامل فرامین آن بزرگوار درعصرغیبت و رعایت رضا و سخط حضرت در مواجهه با حوادث واقعه و جریانات روز نیز می باشد. مراجعه به راویان حدیث که ویژگی و اختصاصات آنها در روایات ذکر گردیده یکی از راههای اطاعت از امام عصر (عج) می باشد.


خدمتگزاری:

خود را وقف مولا نمودن و به خدمت او در آمدن و فرصت های عمر را صرف معرفی نام و یاد و مقام و موقعیت ایشان درجامعه کردن، نیز جنبه دیگری از اطاعت امام (عج)به شمار می رود و در فضیلت آن وارد شده:

در محاسن از عبد الحمید واسطى روایت نموده که گفت: به امام محمد باقر علیه السّلام عرض کردم: آقا! به خدا قسم دکانهاى خود را به انتظار ظهور امام زمان رها کردیم تا جایى که چیزى نمانده که از فقر و بیچارگى دست تکدى پیش مردم دراز کنیم.

فرمود: اى عبد الحمید! آیا گمان می کنى اگر کسى خود را وقف راه خدا کند خداوند راه روزى بروى او نمى‏گشاید؟ آرى واللَّه! خداوند حتما در رحمت خود را به روى او خواهد گشود. خدا رحمت کند کسى که خود را در اختیار ما گذاشته است. خدا رحمت کند آن کس که امر ما را زنده نگاه دارد. (مهدى موعود-ترجمه جلد سیزدهم بحار/ص897)


و امام باقرعلیه السّلام ضمن روایتی فرمود:

آیا خداوند مردمى را که خود را وقف راه او کرده‏اند به فرجى پاداش نمی دهد؟

آرى بخدا سوگند که هر آینه خداوند براى آنها گشایشى پدید آورد.

(بهشت کافى-ترجمه روضه کافى/ 322)


سختی های اطاعت:

شکی نیست که انجام واجبات و مستحبات و پایداری درامتحانات دوران غیبت ونیزخود را مقید به خدمتگزاری مولا نمودن، مشقت و دشواری خاصی داشته ونیازمند اراده ای استوار و توکلی محکم می باشد.

عبد اللَّه بن ابى یعفور از حضرت صادق علیه السّلام در تفسیر آیه شریفه یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا نقل نموده:فرمودند:

اصبروا على الفرائض، و صابروا على المصائب، و رابطوا على الائمه علیهم السّلام یعنی براى انجام واجبات صبر و تحمل داشته. و در برابر مشکلات صبر

بیشترى داشته و ارتباط خودرابا ائمه اطهار(ع) حفظ کنید.


تکیه بر حول و قوه الهی:

بندگان و مخلوقات خداوند از همه نظر فقیر و تهی دست بوده و از خود چیزی ندارند هر چه هست از آن پروردگار می باشد احادیث در این باره می گویند:

در نهج البلاغه آمده:

(از امام معنى لا حول و لا قوّة الا بالله، را پرسیدند، پاسخ داد:) ما برابر خدا مالک چیزى نیستیم، و مالک چیزى نمى‏شویم جز آنچه او به ما بخشیده است، پس چون خدا چیزى به ما ببخشد که خود بدان سزاوارتر است، وظایفى نیز(درقبال آنچه داده) برعهده ما گذاشته، و چون آن را از ما گرفت تکلیف خود را از ما برمی دارد.

(نهج البلاغة-ترجمه دشتى/ص727/تفسیر لا حول و لا قوة الا بالله)

و نیز از جابر جعفى روایت شده که گفت از حضرت باقر (ع) از معنى «لا حول و لا قوة الا باللَّه» سؤال نمودم، پس حضرت فرمود: معناى آن اینست که رو گردانیدن و دورى نمودن از نافرمانى خداوند براى ما میسر نباشد جز به سبب یارى خدا، و قوت و نیروئى بر طاعت و فرنبردارى خداوند براى ما نیست مگر به سبب توفیقى که خداوند با عزت و جلال عطا فرماید.

(طرائف الحکم یا اندرزهاى ممتاز/ترجمه‏ج‏2/ 325/ترجمه جلد 2)


در حقیقت جز به قدرت و قوت الهی هیچ فعلی در جهان تحقق پیدا نمی کند لذا

ما پیوسته ازخداوند طلب می نماییم که ما را در پیمودن مسیر اطاعت از اوامر مولایمان و توفیق خدمتگزاریش قوت و توانایی بخشد.

منبع: پدر مهربان

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در سه شنبه 1388/08/12 و ساعت 5:6 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 ده صفت
عن ابی عبدالله علیه السلام قال : ان الله خص رسوله صلی الله علیه و آله بمکارم الاخلاق، فامتحنوا انفسکم، فإن کانت فیکم فاحمدوا الله و ارغبوا الیه فی الزیادت منها فذکرها عشرتا: الیقین و القناعت و الصبر و الشکر و الحلم و حسن الخلق و السخاء و الغیرت و الشجاعت و المروت.

 

امام صادق علیه السلام فرمودند: همانا خداوند بزرگواری های اخلاقی را به رسول خود اختصاص داد، پس خود را بیازمایید، اگر آن مکارم در وجود شما باشد، خدا را سپاس گوئید و در طلب زیادی آنها به سوی خدا زاری کنید. پس عدد آنها را ده عدد ذکر کرده است: یقین و قناعت و صبر و شکر و بردباری و خوش خلقی و سخاوت و غیرت و شجاعت و مردانگی

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در چهارشنبه 1388/07/29 و ساعت 4:42 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
  کتاب «وارونه ها و خرافات در آخرالزمان» چاپ شد
به گزارش آینده روشن، انتشارات ملینا این کتاب را در قطع وزیری چاپ کرده و مرکز پخش آفتاب شرق قم، کار توزیع آن را بر عهده گرفته است. 

ابوالفضل سبزی در سر آغاز این کتاب نوشته است: یکی از مسائلی که همواره مرا رنج داده و می دهد وجود انحرافات، خرافات و بدعت ها و ترویج آن ها در میان جامعه مسلمین است. امروزه مخصوصا به جهت غیبت امام معصوم(عج) بسیاری از خرافات و وارونه های فکری و عملی در بین مردم رواج یافته و حتی به عنوان فرهنگ شناخته شده است، در حالی که وارونه ها در حقیقت آفتی خطرناک و بزرگ برای دین مقدس به شمار می آید. 

این نویسنده در ادامه افزوده است: خوش بختانه به لطف خدای حکیم متون دینی ما بسیار محکم و متقن بوده و به هیچ عنوان با مسائل غیر علمی و ساختگی سازگاری ندارد. 

به نوشته مولف کتاب وارونه ها و خرافات در آخرالزمان قرآن کریم که منبع علم، حکمت و معرفت است و کوچک ترین تناقض و اختلافی در آن نیست و به هیچ عنوان قابل خدشه نمی باشد، از یک طرف و روایات ما که میراث فقها و عالمان دینی از ائمه اطهار(ع) و ثمره تلاشهای بی وقفه آن بزرگواران است نیز از طرف دیگر راهگشای تمامی مشکلات است. 

این کتاب به قیمت 40 هزار ریال در کتاب فروشی های معتبر کشور قابل دسترسی بوده و با شماره تلفن 7200723 در قم نیز قابل تهیه است.

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در یکشنبه 1388/07/26 و ساعت 4:19 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 از هر ابزاری برای ترویج مهدویت استفاده کنیم...علی‌محمد مؤدب
کپی‌برداری در عرصه فضای مجازی عجیب نیست، چرا که همه بلاگرها که نویسنده نیستند. ما از نویسنده می‌توانیم، توقع کپی‌برداری نداشته باشیم، ولی کسی‌که دانش محدود و فرصت اندکی دارد که نمی‌تواند بیاید در عرصه نت، تولید کننده باشد. 

وبلاگ، رسانه‌ای سبک است که ظرفیت مخصوص خودش را دارد. از این رو، نباید از این رسانه سبک که به راحتی فرصتی برای تبادل نظرات و آرا را فراهم می‌آورد، توقع‌های زیادی داشت. 

همین‌قدر که بلاگر با داشتن وبلاگی می‌تواند با دوستان و بستگانش ارتباط برقرار کند و آنها را از روزآمد شدن وبلاگش با خبر سازد و به آن اطلاع دهد که در پست جدید، به چه موضوعی اشاره کرده، کافی است. 

این‌که بلاگر می‌آید و نوشته‌های دیگران را برمی‌دارد و در وبلاگش منتشر می‌کند، فضا را برای دیده شدن آن اثر و آن نویسنده اثر فراهم می‌آورد که این‌کار ارزش‌مندی است. 

این خوب است که برخی آثار به شکل ریزتر عنوان می‌شود و در فرصتی دیگر، مطرح می‌گردد و بستری برای آشنایی بلاگرها، پدید می‌آورد. 

البته این‌که کپی‌برداری را برخی از ریشه کار بدی می‌دانند، شاید به این خاطر باشد که انتخاب بلاگرها، انتخاب حرفه‌ای و خردمندانه‌ای نیست. این هم دلیل دارد. 

دلیلش این است که بلاگرهای ما، دانش چندانی ندارند و اگر در زمینه‌ای دانش داشته باشند، در دیگر زمینه‌ها دانش ندارند. از این رو، کپی‌برداری این‌گونه افراد، دیده و سبب دل‌زدگی می‌شود. در غیر این‌ صورت، اگر بلاگر محقق باشد و کپی ‌بردارد، این کپی مناسب است. 

به این نکته نیز باید اشاره کنم که ما در همه دوره‌ها، مؤلف کم داریم. نمی‌شود به آسانی بر شمار مؤلف‌ها افزود، ولی از یاد نبریم کمکی که این بلاگرها به مؤلف می‌کنند، کمک ارزش‌مندی است. 

شما ببینید وقتی استادان دانش‌گاه وارد عرصه وبلاگ می‌شوند، چقدر به فضای نِت کمک می‌کنند، چرا که این افراد تولید کننده‌اند. البته نباید زیاد هم به بلاگرهای کم‌سواد خرده گرفت. این بی‌انصافی است. 

بلاگرهای ما در این ساختار آموزشی رشد یافتند. باید از این ساختار آموزشی پرسید، چرا چنین افرادی را تربیت کرده است. سیستم‌های آموزشی ما ضعیف‌اند. لیسانس‌های ما را نگاه کنید. این‌ها فقط لیسانس دارند، سواد چندانی ندارند. 

ساختار آموزش، اصلی‌ترین مشکل در این بخش است. باید فکری برای این ساختار آموزشی کرد. تا این ساختار درست نشود، نمی‌شود از بلاگرها توقع داشت، دست کم در انتخاب مطالب ارزش‌مند، دقت نظر داشته باشند. ما باید بچه‌هایمان را محقق بار بیاوریم. 

تا بچه‌های ما مقلدند، نمی‌شود توقع اتفاق خاصی داشت. وقتی آدم محقق، وبلاگ می‌نویسد، وبلاگش خواندنی و دیدنی است، ولی وقتی آدم مقلد، وبلاگ می‌نویسد، چیزی برای خواندن پیدا نمی‌شود و بهره‌ای از سرکشی به وبلاگ چنین آدم‌هایی، نصیب آدم نمی‌شود. 


اویس مختار رضایی 
از هر ابزاری برای ترویج مهدویت استفاده کنیم
از موقعی که برای اولین بار وارد دنیای اینترنت شدم می خواستم یک وبلاگ برای خودم داشته باشم و از دوستانم که چیزهایی در مورد ساختن وبلاگ می دانستند سوال کردم و آن ها به من یاد دادند و من هم شروع کردم.

استفاده از ابزارهای جدید مثل اینترنت و وبلاگ در تبلیغ و ترویج و گسترش فرهنگ مهدویت نقش مهمی دارد. همان طور که گفتم. ما باید با علم جلو برویم و عقب نمانیم. 

سنگرهای جنگ با دشمن تغییر کرده است. الان جنگ فقط با توپ و تفنگ نیست. الان باید با فکر جنگ کرد. ما باید از هر ابزاری برای ترویج مهدویت استفاده کنیم.

در مبارزه رسانه ای با تهاجم غربی ها تا اندازه توانسته ایم از اینترنت استفاده کنیم. به نظر من هنوز جا برای کار کردن هست. هنوز ما در مقابل فعالیت های غربی ها کاری نکردیم. ما بایست به آن ها ثابت کنیم می توانیم و این سنگر را خالی نکرده ایم.

به نظر من باید به گونه ای این وبلاگ ها رو جمع آوری کرد که همه بتوانند از همه  سایت ها و وبلاگ ها استفاده کنند، با این کار گستردگی کار بیشتر به چشم می آید. 

مثلا یک سایتی که همه وبلاگ ها رو فهرست کند. توجه وبلاگ نویسان به موضوع مهدویت به نظر من همان گسترش این فرهنگ و این انتظار است.

حرف ها و عملکردهای یک وبلاگ نویس یا یک آدم معمولی انتظار او را نشان می دهد. یک وبلاگ نویس با مطالبش با کارهایی که در وبلاگش می کند انتظار و محبت خودش به آقا را نشان میدهد.

خوب است که مسئولان بیایند دامنه فعالیت های مهدوی را گسترش بدهند و امکانات بیشتری برای یک وبلاگ نویس به وجود آورند. مطمئناً آن ها به مشکلات زیادی بر می خورند.

نقل از: ساعت صفر

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در یکشنبه 1388/07/26 و ساعت 4:9 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 انا المهدی
پيشكش به آنان كه با آرزو زيستند

و از درس انتظار،

يك جمعه غيبت نكردند…

كاش هر چه زودتر بانگ اناالمهدى به گوش همگان مى‏رسيد و اين نوا مرهمى بر دلهاى پريشمانمان مى‏گرديد…

به ياد آن روز، دلهاى خود را آماده و گوشهاى خود را منتظر براى شنيدن نوايى روح‏بخش مى‏كنيم. گوش كنيد! صداى او را مى‏شنويد كه همگان را به نداى الهى دعوت مى‏كند و در اوج تنهايى‏اش دنبال همراهان و ياورانى مى‏گردد كه او را از اعماق وجود پذيرفته‏اند.

خوشا آنان كه دلهاى خود را آماده و پذيراى قدمهاى آن نازنين كردند و هر لحظه آمدنش را انتظار مى‏كشند… اگر كمى دلهاى خود را آماده كنيم صدايش را مى‏شنويم.

صدايى كه در اوج تنهايى و مظلوميت است…

گوش كنيد!

منم آن ساقى مه رو كه به هر بزم طرب هر دلى را به يكى موى، برآويخته‏ام
هر دلى را به يكى موى، برآويخته‏ام هر دلى را به يكى موى، برآويخته‏ام
اناالمهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

من مهدى، قائمه گيتى، خرد هستى و ادامه خدايم.

شكيب شما در سراشيب عمر. ميوه باغ آفرينش، فراخى آسمانها و نجابت زمين.

من گريه‏هاى شما را مى‏شناسم.

با انتظار شما هر شام ديدار مى‏كنم.

نغمه‏گر ندبه‏هاى شما در ميان كاجهاى غيبتم.

اشكهاى شما آيندگان من است.

دلتنگيهاى من، گشايش بخت شماست.

من موى گره در گره‏ام را نذر پريشانى شمايان كرده‏ام.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

با من از هر آنچه در دل داريد بگوييد.

از گرانى بار انتظار؛

از تيرگى شبهاى غيبت؛

از هيمنه جور.

از هيبت گناه، از فريب سراب، از دروغ خنده‏ها و از دورى اقبال.

من با ندبه‏هاى شما مى‏بالم.

من دلتنگى دل شما را مى‏شناسم.

من برق چشم شما را مى‏مانم.

گرمى دستهاى شما، چراغ خيمه صحرايى من است.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

از دورى و ديرى، با من بگوييد. جز من كسى حرف شما را باور نمى‏كند.

جز من كيست كه بداند روزگار شما چگونه روزگارى است؟

جز من كيست كه بداند زخم شما، شكوفه كدام غم است؟

گريه شما، جارى چه اندوهى است؟

و خنده شما تا كجا شكوهمند است؟

مرا باور كنيد.

من «تنهايى» شما هستم.

اسب آرزوهاى شما، تنها در چمن ظهور من چابك است.

پرنده اميد شما را من پرواز مى‏دهم.

و آشناترين رهگذر شهر شما منم.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، پرورده دامن نرگس و آورنده عدل خدا.

مرا بخوانيد و بخواهيد.

مرا تا صبح ظهور، انتظار كشيد.

مرا كه چون پدران روستايى، با دستمالى از مهربانى به سوى شما مى‏آيم.

با يك سبد انار؛

يك طبق سيب.

و يك سينه سخن.

من شما را از گريه‏هاى شما مى‏شناسم و شما مرا از اجابتهايم.

امسال، باران گرسنه خاك است.

ابرها ديگر نمى‏بارند.

خورشيد به ناز نشسته است.

بهار خرمى نمى‏كند.

آيا از ياد برده‏اند كه شما جمعه شناسان هفته انتظاريد؟

نمى‏دانند شما شبها مرا، در گهواره روياهاى خود مى‏خوابانيد؟

و روزها، زمين را با آهن اندوه مى‏شكافيد؟

امسال زمين ركاب نمى‏دهد،

و گريه انتظار شما را امان.

من مى‏آيم، كه هر سال بهار آمدنى است.

من مى‏آيم كه سفره شما بى‏نان نباشد و هفته شما بى‏جمعه.

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، قائمه گيتى، خرد هستى، پرورده دامن نرگس، و آورنده عدل خدا.

هيچ روز نيست كه مرا نديده باشيد؛ كه شام و سحر در هم آميخته‏اند.

كدام عندليب است كه بى‏گلزار بخروشد، و كدام بيداريست كه در غيبت خورشيد، هيمنه خواب را از خود رُفته باشد؟

و شما در خروشيد و به تازيانه انتظار، خواب را چند فرسخ از خود، دورباش داده‏ايد.

من شما را به محكمه عاطفه‏ها مى‏برم؛ اگر وصله غيبت را به نخ افترا بر قباى سبز من بياويزيد.

من ميان شما هستم و شما آغاز من…

اناالمهدى؛ من موعود زمانم، صاحب عصر، قائمه گيتى، خرد هستى، پرورده دامان نرگس و ادامه اللّه‏.

بدانيد اگر دشت آسمان را آهويى است، در چمن من مى‏چرخد. و اگر كهكشان را باز سپيده است، گرد سر من مى‏پرد.

اناالمهدى…

سينه مالامال درد است اى دريغا مرهمى دل ز تنهايى به جان آمد خدا را همدمى
دل ز تنهايى به جان آمد خدا را همدمى دل ز تنهايى به جان آمد خدا را همدمى

نقل از: دل نوشته های مهدوی

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در جمعه 1388/07/24 و ساعت 6:38 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 آمده ایم با مولایمان عهد ببندیم ... علیرضا رضایی
مده ایم با مولایمان عهد ببندیم تا تلاش کنیم برای خوب بودن، برای بازگشتن به درگاه خدا، و میدانیم كه او باب الله است و خود چه زیبا فرمود كه به وسیله  ما به سوی خدا توجه کنید.

 

یا مولا، میدانیم كه نفس سر کش، ما را به گناه میخواند و هر گناه، قدمی ما را از وجود نازنینت دور تر می افکند و فرمودی كه اگر گناهان شیعیان نبود، بین ما فاصله نمی افتاد. ای پدر مهربان، چون فرزندان خطا کار یعقوب نبی علیه السلام، برایمان استغفار کن به درگاه آن ذات بری و کمک کن تا خود نیز بر این مهم کوشا باشیم.

 

حال كه میدانیم بنا بر فرمایش امیر المومنین علیه السلام، "مجاهد کسی است كه با نفس خویش مبارزه کند"، چه خوب است كه از این ره وارد شویم و برای توفیق، چشم به دستان پر مهر شما داریم.

 بر اساس رهنمودیکی از بزرگان كه فرمودند:"هر روز سعی کنید یک حدیث از کتاب جهاد النفس وسایل الشیعه را بخوانید و تلاش کنید به آن عمل کنید، پس از یک سال خواهید دید كه حتما عوض شده اید مانند داروی كه انسان مصرف کند و بعد از مدتی احساس بهبودی میکند"، به لطف خدا و عنایت حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف، از این پس مرتب احادیث اخلاقی از این کتاب شریف، تالیف شیخ حر عاملی را با هم مرور میکنیم و امید كه در عمل به آنها هم پایبند باشیم. باشد كه با تغییر در رفتارمان، قلب نازنین حضرتش را کمتر بیازاریم، به امید گوشه چشمی

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در سه شنبه 1388/07/21 و ساعت 4:4 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 آواز گنجشک ها

بسم الله الرحمن الرحیم

آواز گنجشک ها

 

 

بامدادان با نوای دلنشین پرنده ای از خواب برمی خیزی و از پنجره تک درخت خانه را می نگری، خورشید اشعه طلایی خود را میان برگ های تیره رنگش افشانده و گنجشک کوچکی برشاخسار آن نغمه صبحگاهی سر داده است.

به راستی در این زمانه که خشونت شهر نشینی به جای لطافت روستا نشسته و آپارتمان ها و برج های سر به فلک کشیده جایگزین دشت های سرسبز و با طراوت گشته، این گنجشکان معصوم بر شاخسار دود اندود این تک درخت پژمرده چه می خوانند؟

پاسخ این سوال را شاید بتوان از کلام مبارک امام صادق (ع)دریافت نمود آنجا که ابوحمزه ثمالی نقل می‌کند که:

روزى در خدمت على بن حسین (ع) بودم پس ناگاه چند گنجشک در گرد وى پیدا شدند و در پرواز آواز می دادند، آن حضرت به من فرمود با من که ای ابا حمزه هیچ می دانى که این گنجشک ها چه می گویند؟

گفتم: نه!

فرمود: پروردگار خود را تقدیس می کنند و قوت روز خود را از او می طلبند.

پیامبر خدا (ص) فرموده است: اگر شما چنان که شاید، بر خدا توکل کنید، هر آینه خداوند روزى شما را خواهد داد، همان طورى که روزى یک پرنده را مى‏ دهد، که صبح گرسنه است اما شب که مى‏ شود کاملا سیر است.

(مجموعه ورام، آداب و اخلاق در اسلام/ص410)

به اطرافت نگاه کن مردم را ببین که دائم در تکاپو و تلاشند، مدام به این سو و آن سو می شتابند و فکر و ذهنشان درگیر سبک و سنگین نمودن و نقشه کشیدن است و برای دست یافتن به یک زندگی آسوده، آینده ای بهتر و رسیدن به سعادت و خوشبختی فعالیت می کنند لیکن در این تلاش خود مدام به افراط و تفریط افتاده و هر دم از یک سمت بام فرو می غلتند.

نگرانی و تشویشی همیشگی از نگاهشان می تراود و تردید در زوایای وجودشان لانه کرده هر قدم دلواپس پیش آمدها و نا خواسته ها هستند. چیزی را گم کرده اند که از پس ظاهر اتو کشیده و چهره ی حق به جانبشان جای خالی آن به وضوح پیداست، جای خالی حیاتی ترین حقیقت زندگی: «توکل به خداوند!»

این است حقیقتی که مردم از دست داده اند:

«من یتوکل علی الله فهو حسبه»

هرکس خداوند را تکیه گاه قرار دهد همین تکیه گاه برایش کفایت خواهد کرد.

ستونی استوار و تکیه گاهی محکم که به آن تکیه زده و به او اعتماد نمایند و آسوده خاطر به سعی تلاش خویش بپردازند.

و باور داشتن این نکته که: خداوند این خالق و مدبر هستی، خود محور همه چیز بوده هر خیری تنها از جانب وی می رسد و او از احوال همه آگاه است و مراقب اوضاع و احوال همه ی بندگان و حتی از کوچکترین مخلوقات خویش نیز غافل نمی ماند.

آفریدگار حکیم آفریدگان خویش را به خودشان وا ننهاده و بلاتکلیف رها ننموده بلکه برایشان از جانب خود سرپرستی دلسوز برگزیده و حجتی بایسته در میانشان قرار داده است.

کسی که کانون خیرات بوده و معدن برکات و نعمت های الهی و هر خوبی و نیکی از او توقع رفته و مأمن و پناهگاه مطمئن و تکیه گاهی محکم و استوار است و هر توفیق و موفقیتی اگر رسیدنی باشد از دستان مبارک او می رسد.

واعتقاد به این واقعیت که:

اوست که به نمک شوری و به آب سردی، به آفتاب گرمی و آتش سوزانندگی، به دارو شفا بخشیده و برای دعا استجابت و به تلاش بندگان رزق و روزی مقدر می کند.

در هر حرکتی امید برکت را از او باید داشت، نه از خویشتن؛

به او باید امید بست نه به بندگانی هم چون خود!

باید چشم امید به دست ولی و نماینده ای که همه این بخشش ها و مواهب الهی به دستان مبارکش به ما می رسد دوخت و خیر و برکت و مزد تلاش خود را از او تمنا نمود.

لیک دریغا که ما انسان ها به اندازه گنجشکان معصوم به مدبر بودن خالق ایمان نیاورده و وکیل و نماینده حاضرش را به حساب نمی آوریم و چون آنان بر گرد آفتاب عالمتاب وجود مولایمان نمی چرخیم و نغمه شیدایی را در گوش وی نجوا نمی کنیم، بلکه چنان شیوه ای در زندگی پیش گرفته ایم که گویی به هر دوست و آشنا و صاحب مقام و منصبی چشم یاری دوخته و دست تمنا دراز کرده و امید بسته ایم غیر از آن تکیه گاه حقیقی که خداوند خود محل توکل قرار داده و ما را به تمسک و ایجاد پیوند معنوی با وی امر نموده و استغاثه و توسل به او را یگانه مسیر درست زندگی پیش رویمان قراداده است.

به جای این که ذهن و اندیشه و روحمان به سان آن پرنده ی زیبا، گرد وجود امام و ولی عصر و دورانمان گشته و رزق و روزی و توفیق و سعادت آخرت و همه برکات خداوند را از این سرچشمه حقیقی خیر طلب کنیم، و مدت هاست که این گونه به بیراهه رفته به این جای رسیده ایم که تلاش و کوشش روزانه همه صباح وشامگاهمان را از خود پرساخته و جایی برای نوع دوستی و همدلی و شفقت و گذشت و دلسوزی و مهم تر از توشه برگرفتن برای آخرت و به دست آوردن دل امام زمانمان و... مجالی نمانده. آری این است راز ماندن گنجشکان در شهر های پر هیاهوی آدمیان و این که علیرغم شوق پرواز در سرزمین های سرسبز و خرم هنوز در این بیقوله های سیاه و دود اندود به سربرده و بر تک درخت خانه های ما آواز سر داده و نام و یاد آن تکیه گاه از یاد رفته را بر گوش‌ آدم‌ها تکرار می کنند.

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در دوشنبه 1388/07/20 و ساعت 5:9 قبل از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 بقیه الله آجرک الله
25 شوال شهادت امام صادق علیه السلام امام صادق علیه السلام در سال 148 ه در چنین روزی وفات یافت.(1) شهادت آن حضرت به سبب انگور زهر آلودی بود که منصور به آن حضرت خورانید.(2) مدت امامت آن حضرت 34 سال و عمر شریفشان 65 سال بود. دوران امامت آن حضرت همزمان با هفت نفر از زمامداران غاصب بود که عبارتند از: هشام بن عبدالملک، ولید بن یزید بن عبدالملک، یزید بن ولید، ابراهیم بن ولید و مروان حمار از بنی امیه و سفاح و منصور دوانیقی از بنی عباس. فرزندان آن حضرت هفت پسر و سه دخترند: حضرت موسی بن جعفر علیه السلام، اسماعیل، عبدالله، محمد دیباج، اسحاق، علی عریضی(علی بن جعفر مدفون در قم) عباس، ام فروه، اسماء، فاطمه.(3) _______________________________________ 1- مستدرک سفینه البحار: ج 6 ص 66. کافی: ج 2 ص 377. ارشاد: ج 2 ص 180 2- شرح احقاق الحق: ج 28 ص 507. 3- مناقب ابن شهر آشوب: ج 4 ص 280.
|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در یکشنبه 1388/07/19 و ساعت 4:27 قبل از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 دعای سلامتی
|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در شنبه 1388/07/18 و ساعت 7:26 قبل از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 چقدر وقت میذاریم ما آخرالزمانیها؟
داشتم با خودم فکر می کردم که ما آدمهای آخرالزمونی وقتی به دنبال هدفی هستیم خودمون رو به آب و آتیش میزنیم تا اون هدف رو به دست بیاریم . حالا می خواد هدف مادی باشه یا چیز دیگه فرقی نداره . اگه پول و ثروت بخواهیم میگردیم و راهشو پیدا می کنیم . اگه مقام و شهرت می خواهیم از هر راهی شده کسبش می کنیم . خلاصه چیزی که می خواهیم و دوستش داریم باید هر طور شده بدستش بیاریم . اگه پولی لازم داریم از زمین و آسمون وام و قرض و .... جور می کنیم.

 


اونی که بچه دار نمی شه اونقدر پیش این دکتر و اون دکتر میره تا به خواستش برسه . اونی که قبولی کنکورو می خواد اونقدر سختی می کشه تا بالا خره به دانشگاه و رشته مورد علاقه اش برسه . اونی که خونه می خواد با هر وسیله ای که شده یه سر پناه واسه زن و بچه اش فراهم می کنه .

حتی ممکنه  بعضی از ما آخر الزمونیها برای رسیدن به برخی خواسته ها از ابزارهایی که دوست نداشتیم هم  بناچاراستفاده کنیم تا به خواسته مون برسیم . مثلا چاپلوسی کنیم یا دروغ بگیم یا منت بکشیم یا نمی دونم رشوه  و التماس کردن و منت کشیدن و از اینجور چیزها ......


مهم اینه که ما به خواستمون برسیم .


البته کار و تلاش و فعالیت برای رسیدن به خواسته ها همه


نشونه های یه آدم با هدف و پر تلاشه . اما داشتم با خودم می گفتم اونقدر که برای خواسته های شخصی خودم وقت میذارم و تلاش می کنم و دست به دامن دعا و توسل میشم به میزان یک دهم این تلاشها برای اون حکو مت نهایی هم زحمت می کشم ؟


چقدر فکر می کنم ؟ چقدر برنامه ریزی می کنم ؟ چقدر سرمایه گذاری مادی و معنوی می کنم ؟ اگر همین الان خبر بدن همه چیز تغییر کرده من مات و مبهوت و گیج به دسته تماشاچیا میپیوندم یا نه ؟ مثل یه سرباز آماده به خدمت مهیای خدمتم ؟

 خدا کنه این حرفا شعار نباشه . خدا کنه خود نمایی نباشه . خدا کنه فیلم بازی کر دن نباشه . خدا کنه ریا و عجب و تظاهر نباشه . راست گفتند آقا که "اگر شما من را به اندازه یک لیوان آب هم میخواستید من تا به حال ظهور کرده بودم "........

منبع: شمیم یار

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در چهارشنبه 1388/07/15 و ساعت 12:33 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
  محكمات و متشابهات در روايات مهدى موعود ... رضا استادى
بخشى از مباحثى كه در روايات باب مهدويت مطرح شده از مسلمات به شمار مى‏آيد. بحث‏هايى از قبيل ولادت، امامت، غيبت، گسترش فساد، گناه، انحراف و تحريف در غيبت امام زمان (ع) ، ظهور امام زمان (ع)، تشكيل حكومت جهانى و حاكم شدن عدالت در كل جهان و ... اينها از مسلمات مباحث مربوط به امام زمان (ع) است و براى هر كدام از اينها بخواهيم مى‏توانيم مدرك نشان بدهيم و روايت ذكر كنيم، مگر اينكه مخاطب، مخاطب بى‏انصافى باشد و بگويد من يقين نكردم و شك و ترديد دارم.

اگر مطلبى در مورد امام زمان (ع) در 150 يا 300 يا 600 روايت آمده باشد جاى ترديد براى هيچكس باقى نمى‏گذارد. مثلاً موضوع ظهور امام زمان (ع) در برخى كتاب‏هاى روايى با حدود 600 روايت آمده است. البته من اين آمارى كه گاهى در بحثم ذكر مى‏كنم فقط مستند به كتاب منتخب الأثر چاپ قبلى است و چاپ جديد را هنوز مراجعه نكرده‏ام. يك مطلبى اگر 600 روايت دارد ديگر جاى هيچ شك و شبهه‏اى باقى نمى‏گذارد.

در منتخب الأثر حدود 300 روايت نقل شده كه ائمه ما دوازه نفرند و دوازدهمى ايشان امام زمان (ع) است. اينها اصلاً جاى شك و ترديد براى كسى نمى‏گذارد. بنده اينها را به عنوان محكمات روايات مربوط به امام زمان(ع) نام مى‏گذارم. ولى شما مى‏دانيد كه همانطور كه آيات قرآن كريم، محكمات دارد، متشابهات هم دارد. از خود ائمه (ع) ما نقل شده كه در روايات ما هم محكم هست و هم متشابه.

اين يك مطلب، مطلب دوم اينكه مسئله مربوط به امامت و حضرت مهدى(ع) يك مسئله عقيدتى است. به صرف اينكه يك يا دو روايت يك مطلبى را بيان كند اگر يقين آور نباشد نمى‏شود آن را به عنوان يك مطلب مسلمى در رابطه با امام زمان (ع) نقل كرد و نوشت. در مدارك و منابع روايى ما بايد باشد، ولى اگر در جايى مى‏خواهيم براى تعدادى از شيعيان يا تعدادى از مسلمانان اعم از شيعه و سنى راجع به امام زمان (ع) صحبت كنيم بايد توجه داشته باشيم كه از روايات متشابه استفاده نكنيم. بايد توجه داشته باشيم به رواياتى كه تعدادشان كم است و از حيث سند هم اطمينان بخش نيست و يا معارض دارد تكيه نكنيم. اگر روايتى هست كه معارض هم ندارد و از حيث سند هم تا حدى معتبر است ولى با اصول اسلام و هدف رسول خدا (ص) تناسب ندارد، يا لااقل نمى‏دانيم تناسب دارد، نبايد در تبيين مطالب مربوط به امام زمان (ع) و تبليغ در مورد آن حضرت مورد استفاده واقع شود.

اينگونه روايات بايد در كتاب‏هاى منبع ما باشد و در بحث‏هاى گسترده هم به عنوان احتمال گفته شود امّا اگر بناست امام زمان (ع) را معرفى كنيم و از امام زمان (ع) بگوييم، اولاً بايد از مسلمات و محكمات چيزهايى كه در روايات هست و اطمينان بخش است استفاده كنيم و ثانياً محكمات و مسلمات را هم به گونه‏اى بيان كنيم كه از بيان و تبيين ما يك وقت سوء برداشت نشود.

مطلب دوم اينكه بسيارى از برداشت‏هاى غلطى كه از مسايل مربوط به امام زمان (ع) شده است يا معلول اين است كه ما برخى از روايات را كه نبايد مطرح شود مطرح كرده‏ايم و يا معلول اين است كه ما برخى از روايات را كه مطرح كردن آنها خالى از اشكال است به خوبى بيان نكرده‏ايم .

در زمان غيبت انديشه‏هاى مختلفى به وجود آمده است؛ بعضى‏ها معتقد شده‏اند لازم نيست در زمان غيبت خودسازى كنيم، البته كسانى كه به استناد روايات مربوط به امام زمان(ع) بگويند كه ما در زمان غيبت حتى به خودمان هم نبايد برسيم افراد كمى هستند، ولى بالاخره ممكن است بعضى ،چنين فكر كنند.

بعضى، كه البته تعداد آنها نادر است، مى‏گويند ما بايد كارى كنيم كه گناه زياد بشود.

دسته ديگر، كه شايد تعداد آنها زياد باشد، مى‏گويند نبايد خيلى به فكر اصلاح جامعه باشيم، نبايد خيلى به فكر امر به معروف و نهى از منكر باشيم.

افراد ديگرى كه تعداد آنها هم كم نيست، مى‏گويند اصلاحات، امر به معروف ونهى از منكر، تشكيل حكومت اصلاً لزومى ندارد و ما منتهايش بايد به خودمان برسيم و بايد خودمان گناه نكنيم، خودمان را حفظ كنيم.

حال اين پرسش مطرح است كه اينگونه انديشه‏ها از كجا پيدا شده است؟
بنده فكر مى‏كنم اينها معلول درست بيان نشدن همان مسلمات و محكمات است. در كتاب منتخب الاثر ظاهراً حدود 150 روايت وجود دارد كه در آنها آمده است: »يملا الارض عدلاً و قسطاً (يا قسطاً و عدلاً) كما ملئت ظلماً و جوراً ( بعد ما ملئت ظلماً و جوراً)« اين از مسلمات و محكمات مطالب مربوط به امام زمان (ع) است . جاى هيچ ترديدى ندارد كه امام زمان (ع) وقتى كه بيايند عدالت را بر جهان حاكم مى‏كنند. امّا اين جمله قبلش آيا درست معنى شده است ؟ آيا اين برداشت درست است كه بايد ظلم و جور در سراسر جهان آنقدر گسترده و زياد بشود كه اصلاً عدالت و خوبى و فضيلت و ارزش‏ها به صفر برسد. بعد حضرت بيايد از صفر قضيه را برگرداند؟ نخست بايد ديد »اين پر از ظلم و جور شدن« معنى اش چيست؟

آن كسى كه مى‏گويد بگذار من گناه كنم تا حضرت زودتر بيايد حتماً اينطور فكر كرده كه اين گناهى كه الان هست كم است و كافى نيست براى آمدن امام زمان بايد يك قدرى به ظلم بيفزاييم تا زياد بشود. آيا معنى عبارت اين است؟
بنده فكر مى‏كنم در حال حاضر هم مى‏توانيم بگوييم جهان پر از ظلم و جور شده است. چرا نباشد؟ كجاى جهان عدالت آن طور كه بايد حاكم است؟ اصلاً اين جمله »جهان پر از ظلم و جور شده باشد« حتماً يك معنى عرفى دارد؛ زيرا نمى‏شود اين طور معنا كرد كه بايد عدالت اصلاً نباشد. حتى يك نفر عادل نداشته باشيم تا بگوييم جهان پر از ظلم و جور شده است. الان جهان پر از ظلم و جور است ده سال پيش پر از ظلم و جور بود. خدايش رحمت كناد آيت الله مرحوم حاج شيخ عباس تهرانى يك وقتى همين روايت رابيان كردند و فرمودند اينكه در روايت است »بعد ما ملئت« اين بعد بلافاصله نيست كسى نبايد اين جور فكر كند كه تا پر شد حضرت تشريف مى‏آورند. نه، جهان پر از طلم و جور مى‏شود بعد حضرت تشريف مى‏آورند. ولى فاصله بين پر از ظلم و جور شدن و آمدن حضرت ممكن است صدها سال باشد. كسى نبايد اين جور برداشت كند كه الان جهان پر از ظلم و جور نيست پس بايد ظلم و جور زيادتر بشود.

بنده عرض اولم اين است كه بعضى از اين عبارات كه در روايات ما آمده است اول بايد يك قدرى روى آنها دقت بشود اگر كسى عبارت را آن جور معنا كند كه بايد ما به جايى برسيم كه عدالت به صفر برسد، حقيقت به صفر برسد، به معنى واقعى كلمه جهان پر از ظلم و جور بشود تا حضرت بيايد اين با خود روايات نمى‏سازد.

بنده روايات حاوى اين جمله »يملأ الأرض قسطاً و عدلاً« را يك دور نگاه كردم؛ در خود اين روايات شايد بيست روايت هست كه با اين معنا نمى‏سازد؛ زيرا در خود اين روايات هست كه وقتى حضرت ظهور مى‏كنند شيعيان حضرت از اطراف جهان به طرف حضرت مى‏آيند؛ يعنى در همان زمان تعدادى كم يا زياد كه آن روشن نيست؛ مسلمان هستند ، شيعه، موحد، مصلح و اهل انجام وظيفه هستند. در بعضى گفته‏ها ديدم كه كار به جايى مى‏رسد كه هيچكس» لإاله الاّ اللّه« نخواهد گفت و آن وقت امام زمان (ع) مى‏آيد. اين جور نيست كه بايد »لإاله الاّ اللّه « گفتن به طور كلى از بين برود تا حضرت بيايند. فقط بايد عدل حاكم نباشد. بايد ظلم حاكم باشد كه بيشتر هم به حكومت‏ها مربوط است؛ يعنى حكومت‏هاى جهان وقتى حكومت‏هاى ظالمانه بودند جهان پر از ظلم و جور است حكومت‏هاى جهان وقتى اهل گناه و انحراف بودند، وقتى معتقد به خداى متعال و ارزش‏ها نبودند اين تعبير صادق است .

اين را بنده به اين دليل عرض كردم كه اشتباه بودن برخى ديدگاه‏ها روشن شود. ديدگاه كسانى كه مى‏گويند ما نبايد به فكر آماده سازى باشيم . كسانى كه مى‏گويند ما بايد دست روى دست بگذاريم؛ چون هر چه بيشتر تلاش و كوشش كنيم و در راه صلاح بيشتر قدم برداريم؛ تعداد شيعيان و تعداد آدم‏هاى صالح بيشتر خواهد شد.

از حدود بيست روايت استفاده مى‏شود كه هنگام ظهور حضرت افراد قابل قبولى غير از آن 313 نفر وجود دارند. آن 313 نفر يك خصوصيات بارزى دارند. نبايد باز اين جور تلقى بشود كه ياران حضرت فقط 313 نفر هستند. از روايات اين جور استفاده نمى‏شود. روايات بايد بررسى شوند. مثلاً روايت اين طور دارد كه امام زمان(ع) افراد زيادى را مى‏كفشد، تا جايى كه كسانى كه جاهلند مى‏گويند امام زمان اگر از فرزندان حضرت محمد(ص) بود يك قدرى رحم داشت. ما اين را به چه مستندى مى‏گوييم. مگر امام زمان (ع) نمى‏خواهد به سيره رسول خدا (ص) عمل كند؟! مگر همان دين اسلام را امام زمان نبايد توسعه بدهد و به آن عمل كند؟! اين جور ما برخورد كنيم و اين جا و آنجا بگوييم و به شوخى به جدّى به گردن‏هايمان اشاره كنيم كه حضرت بيايد... نه اين جور نيست. حضرت دشمنان دين را مى‏كشند آنهايى كه با دين مخالفند.

باز به عنوان يك احتمال عرض مى‏كنم و بايد دقت شود آيا اين جمله »يملأ الارض« همه‏اش جنبه اعجازى و خرق عادت دارد؟ درست است كه قسمتى از كارهاى امام زمان (ع) اختصاصى است، خرق عادت و اعجاز است ولى همه‏اش هم اين طور نيست. هر چه جمعيت معتقد به حضرت در موقع آمدن حضرت بيشتر باشد حضرت زودتر به هدفشان مى‏رسند.

اگر همه كارهاى حضرت بر اساس اعجاز و خرق عادت باشد ديگر معنإ؛ ندارد كه ما دعا كنيم، خدايا ما را از ياران و اعوان امام زمان (ع) قرار بده. من فكر نمى‏كنم در هيچ روايتى اين مطلب را پيدا كنيم كه حضرت يك شبه همه را عادل مى‏كنند. حضرت اين كار انجام مى‏دهند ولى با زمينه‏هاى آماده كه يك قدرى از آن اعجاز است. ولى يك قدرى از آن هم آمادگى خود مردم است. مردمى كه تشنه معارف، اعتقادات صحيح و فضايل اخلاق هستند ولى بوق‏هاى استكبارى نمى‏گذارد. امروز كسانى كه با واقعيات مكتب تشيع آشنا هستند منصفانه صحبت كنند. بنده مكرر عرض كرده‏ام كه اگر ما بتوانيم جلوى تبليغ عليه مكتب اهل‏بيت(ع) را بگيريم در طول يكى، دو سال تمام دانشگاه‏هاى ممالك اسلامى حتماً شيعه مى‏شوند. چون منطق ما منطق بسيار قوى اى است. از آن طرف هم آمادگى هست ولى دشمن نمى‏گذارد. امروز ما گرفتار تبليغات هستيم.

آيت الله صافى در يكى از نوشته‏هايشان از آيت الله العظمى سيد محمد تقى خوانسارى نقل كرده بودند كه : يك وقتى در مكه با يكى از علما صحبت كردم صحبت من در او مؤثر شد، در يك جلسه‏اى وقتى خواست براى ديگران صحبت كند، تحت تأثير حرف‏هاى من گفت: »به شيعه‏ها اشكال نكنيد چون عقيده شيعه‏ها عقيده فاطمه زهرا(س) است و شما كه قبول داريد فاطمه زهرا يك انسان وارسته است و آيه تطهير را دارد«. دشمنان اسلام نمى‏گذارند اين حرف‏ها زده شود، اگر اجازه دهند كه اين حرف‏ها زده شود همه قبول مى‏كنند.

مصلحت نيست كه ما بدانيم امام زمان(ع) كى تشريف مى‏آورند. بلكه ما بايد براى تعجيل در فرج دعا كنيم و منتظر باشيم و بدانيم كه وقتى كه امام زمان (ع) بيايند خيلى زود مردم دعوت ايشان را مى‏پذيرند و آن حضرت كسانى را مى‏كشند كه دشمن دين هستند و در مقابل دين موضعگيرى مى‏كنند؛ مثل همين مستكبرهايى كه امروز هستند. چرا اينها كشته نشوند؟ اگر كسى مى‏خواهد با دين طرف شود مى‏خواهد يك خار راهى باشد كه مردم نتوانند اين راه را طى كنند بايد هم كشته شود.

درست است كه امام زمان (ع) با شمشير مى‏آيد ولى ايشان كارش را با منطق و متن دين پيش مى‏برد. بهترين منطق و معتقدات را دارد. واقعياتى را كه بافطريات مردم مطابق است مطرح مى‏كند، چرا مردم قبول نكنند؟

بعد از رسول خدا راهى را كه ايشان ترسيم كرده بود برگرداندند، كج راهه شد و اين كج راهه مردم را مرتب اين طرف و آن طرف برده است. امّا آن حضرت اين راه را بر مى‏گرداند به همان طريق اول.

اين قبيل روايات اگر توضيح داده نشود اصلاً با سيره حضرت نمى‏سازد. با سيره رسول خدا و با هدف او هم نمى‏سازد. امام زمان (ع) كار پيغمبرى انجام مى‏دهد. امام زمان (ع) مثل پيغمبر كارش را پيش مى‏برد ولى در محيط آماده‏تر .

عرض من همين بود كه ما اين رواياتى را كه مربوط به امام زمان (ع) است بايد دسته بندى بكنيم. مسلمات و محكماتش را خوب توضيح بدهيم و تبيين كنيم. هم براى خودمان هم براى دنيا و هم براى دنياى اسلام و حتى فراتر از آن. ولى در بعضى جزئيات و خصوصيات كه روايات محدود و معدودى دارد و از حيث سند هم ممكن است اطمينان بخش نباشد اينها در منابع روايى ما باشد ولى بر روى آنها تكيه شود و در جاهايى كه بناست صحبت گسترده‏اى بشود احتمالات ديگر هم ذكر بشود. اگر روى اين گونه روايات تكيه نشود آن برداشت‏هاى غلط به وجود نمى‏آيد. يك نفر آن طور برداشت مى‏كند كه اصلاً امر به معروف را بايد كنار بگذاريم، يكى اينطور كه حضرت كه بيايند شمشيرى در دست گرفته و هر كسى را از دم مى‏زند. با اينكه هيچ سندى براى اين حرف در رواياتى كه در اختيار ما هست وجود ندارد. با سيره رسول خدا هم نمى‏سازد. واقعاً اين روايات فراوانى كه اوضاع آخر الزمان را مى‏گويد اين هم به نظر من توضيح مى‏خواهد.

من در يك بحث ديگرى به يك مناسبت عرض كرده‏ام، اگر مثلاً گفتند در آخر الزمان زنا همه جا را مى‏گيرد آيا شما فكر مى‏كنيد معنى‏اش اين است كه همه زانى مى‏شوند. اگر گفته شد در آخر الزمان همجنس بازى همه دنيا را مى‏گيرد آيا اين معنايش اين است كه همه همجنس باز مى‏شوند؟! اينها يك كارهاى قبيحى است كه كثرت بر محدود آن هم صادق است. مثلاً شما يك شهرى را در نظر بگيريد كه يك ميليون نفر جمعيت دارد در اين شهر اسلامى در طول سال اگر بيست دزدى بشود همه خواهند گفت دزدى زياد شده، اگر پنج تا نعوذ بالله - زنا بشود همه خواهند گفت زنا زياد شده است. هيچوقت معنى‏اش اين نيست كه همه اين يك ميليون نفر گناه مى‏كنند.

اين رواياتى را كه مى‏گويد دوره‏هايى مى‏آيد كه چنين و چنان مى‏شود نبايد عمومى معنا كنيم. نبايد جورى معنا كنيم كه همه دروغ مى‏گويند همه خائن مى‏شوند .در بعضى روايات ديده‏ام كه مى‏گويند كه در آن زمان مثلاً شرورترين مردم قرآء قرآن هستند. آيا اين جور است واقعاً؟ نه، اين يك واقعيتى است كه اگر در ميان قاريان قرآن، يا در ميان فقهاى اسلام اعم از شيعه و سنى چهار يا پنج قارى و فقيه نامناسب پيدا شود، معنى‏اش اين نيست كه همه فقها اين طور هستند. نبايد يك جورى تبيين بكنيم كه بد آموزى‏ها و پيامدهاى غير قابل قبولى داشته باشد.

باز من خلاصه مى‏كنم به نظر من از حيث تتبع و دسته بندى روايات ما تا الان خوب عمل كرده‏ايم ولى يك بررسى مجدد لازم دارد تا مسلمات و محكمات روايات از متشابهات تميز داده شود. بايد از مطرح كردن بعضى از مسائلى كه براى خود ما هم روشن نيست به طور جد خوددارى شود. مثلاً اينكه حضرت چند سال حكومت مى‏كنند، در چند روايت مطرح شده امّا از آنها عدد دقيق و قطعى كه بتوان به آن تكيه كرد به دست نمى‏آيد. بنابراين نبايد آنها را مطرح كنيم تا بعد در صدد توجيه آنها برآييم.

چيزهايى كه نمى‏دانيم خيلى فراوان است. آنقدر، مطالب ندانسته داريم اين هم جزو همان‏ها است وقتى سؤال هم مى‏شود بايد بگوييم نمى‏دانيم. حالا به عنوان احتمال گفته شود اشكال ندارد. ولى بعضى از مطالب هست كه اگر به عنوان احتمال هم گفته شود زود بايد توضيح داده شود، چون بدآموزى دارد دنباله‏هاى ضعيف و ضعيف كننده‏اى دارد و روى محيط و افكار اثر مى‏گذارد. يكى از بزرگان - خدايش رحمت كناد - مى‏گفت، خوب هم مى‏گفت، كه در تمام مطالب اسلامى آنقدر محكمات داريم كه اگر اهل مطالعه و دقت باشيم ونخواهيم هميشه منبرمان حرف تازه داشته باشد بايد آنها را براى مردم بگوييم و از متشابهات و طرح مباحث سؤال برانگيز براى مردم بپرهيزيم .


× مقاله حاضر متن سخنرانى آية اله استادى در سومين اجلاس دو سالانه بررسى ابعاد وجودى حضرت مهدى (ع) است كه با تلخيص و ويرايش تقديم خوانندگان عزيز موعود مى‏شود.

ماهنامه موعود شماره 30
|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در سه شنبه 1388/07/14 و ساعت 2:23 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 شب میخوش

شب بود و مهتاب و جاده ای بی انتها و حسی غریب که نه شادی بود و نه غم ،نه شیرین و نه تلخ ...

من درسراشیب آن بزرگراه نیمه تاریک باسرعت به سمت فرودگاه می راندم تا از میهمان عزیزی استقبال نمایم . امید پسر عمه و دوست دوران کودکیم بعد از پانزده سال به ایران می آمد و من باید او را از فرودگاه به خانه می آوردم امید از دوازده سالگی برای تحصیل به خارج سفر کرده بود و تا حالا که به دعوت یک مرکز علمی برای شرکت در سمینار پژوهشی به ایران می آمد، مقاطع مختلفی را پشت سر گذارده و پیشرفت ها و افتخارات زیادی کسب نموده بود و اکنون به عنوان جوانی تحصیل کرده ، متخصص در مسائل علمی، ورزشکار، هنرمندی ارزنده و شخصیتی سرشناس پا به سرزمین پدری خود می گذاشت.

از نظربسیاری او نمونه یک انسان موفق و خوشبخت بود که از سعادت چیزی کم نداشت. لیک آنچه ذهن مرا در این دل شب جولانگاه خویش می ساخت نکته ای دیگر بود: و آن این که تمام سرمایه های امید، پیروزی ها و موفقیت هایش و هر آن چه که از منظر دیگران سعادت و خوشبختی به شمار می رفت، صرفا اندوخته هایی بودند که وی را تا کنار قبر همراهی می کردند و بس و درآن سوی مرزهای این جهان خاکی، کاربرد و ارزشی نداشتد.

آن زمان که او ناگزیر در مقابل مالک و صاحب اختیار عالم هستی به محاسبه می ایستاد دیگر نه توشه ای برایش می ماند و نه سرمایه ای! تنها خودش بود و دستانی کاملا تهی!

امید بهره ای از ره توشه حقیقی زندگی و سرمایه های یک حیات واقعی با خود نداشت، چیزی از ایمان و اعتقاد و شناخت امام زمانش که ضروری ترین لازمه نجات و رستگاری به حساب می آید به گوشش نخورده بود ...

او در این سال ها به دور از همه ما تنها به تحصیل و کسب امتیاز و افتخار می اندیشید و بس؛ و نه من و نه دیگران هیچ یک نکوشیده بودیم دست او را در دست مولا و سرپرست آسمانیش مهدی (عج) بگذاریم تا اینگونه با حیاتی ترین حقیقت زندگی آشنا شده و به سرچشمه نیک بختی دلالت گردد.

حالا امید پس از سالیان بسیار دوری، به میان ما باز می گشت آن هم برای زمانی کوتاه و همه دغدغه ام این شده بود که آیا من نسبت به او تکلیفی ندارم؟ و اگر دارم چگونه و به چه نحو این رسالت دینی و مسئو لیت وجدانی خویش را به انجام رسانم؟

در این زمان کوتاه چه مطالبی را می توانم با او در میان نهم؟

چگونه باید به او گوشزد کنم که : زندگی صرفا در چیزهایی خلاصه نمی شود که او همه عمر در پی اش بوده بلکه قیامت و حساب و کتابی هم هست.

چطور به او بگویم: تو در این دنیا به خود رها نشده ای بلکه مولا و صاحب اختیاری نیز داری و امام زمانی! کسی که جهان به خاطر او و پدرانش لباس خلقت پوشیده و ما بندگان همه به میمنت حضور او بر سر سفره هستی نشسته ایم و از یمن او روزی داده می شویم.

با چه جملات و کلامی به او تفهیم کنم که ما باید قدردان نعمت وجود امام بوده و پیوسته به او تمسک نماییم.

بی اختیار نجوا می کنم یا امام زمان تو خود مناسب ترین راه ها را پیش رویم بگذار.

وسرانجام پیش از آنکه افکارم به جایی برسد به مقصد رسیده در فرودگاه بودم ناگزیر به پارکینگ رفته و ماشینم را پارک کرده و راه سالن پروازهای خارجی را در پیش گرفتم، از همان مقابل در چشم گردانیدم تا بقیه فامیل و بستگان را پیدا کنم و همه آن ها را دیدم که در این نیمه شب با دسته های گل روی صندلی ها به انتظار نشسته بودند و علاوه بر آن ها در هر گوشه و کنار سالن جمعیت زیادی از ورزشکاران و نمایندگان ارگان های علمی و فرهنگی کشور وافراد متفرقه باحلقه هایی از گل و پلاکارد های خوشامد گویی آماده ایستاده بودند، ساعتی بعد هواپیما بر زمین نشست و مسافران گروه گروه وارد سالن شدند و سرانجام قامت امید نیز از دور نمایان گردید و ساک در دست قدم به سالن نهاد.

با ورود او سالن یک پارچه تکان خورد و به حرکت در آمد صدای همهمه، صلوات و دست و ... به هم آمیخت و خانواده و بستگان از یک سو، دوستان و مستقبلین از سوی دیگر امید را در بر گرفته بودند و حلقه های گل بود و جملات تحسین برانگیز که رد و بدل شده و بی اختیار حس غرور و افتخار انسان را برمی انگیخت.

همه این هیاهو و تشریفات نیز به هر حال به پایان رسید و اکنون نوبت من بود که طبق قرار این پسر عمه ویژه را تا منزل همراهی کنم، به این ترتیب امید کنار دستم نشست و در اتو مبیل را بست و انبوهی ازپرسش ها و پاسخ ها آغاز شد .

- امید جان این جمعیت کیا بودند؟

- از جاهای مختلفی بودند یک عده زیادشون که از همون مؤسسه علمی پژوهشی بودند که من رو دعوت کردن و عده ای هم هوادارهای ورزشیم بودند.

- پسر عمه! معلومه زمانی که از ایران رفتی از همون ابتدا همت کردی و با سعی و تلاش به آنچه درنظر داشتی رسیدی!

- همین طوره، اول شروع به برنامه ریزی کردم و بعد هم از اوقات و فرصت ها درست استفاده کردم این شد که به خیلی از هدفهام رسیدم.

- خیلی جالبه تو در مسیر موفقیت خودت، با افراد زیادی آشنا شدی و با خیلی ها سر و کار پیدا کردی، خیلی از اونها امشب به استقبالت آمده بودند.

- بله من انتظار دیدن این همه افراد رو نداشتم طبیعتا با بعضی از اونها ارتباط کاری داشتم با ایمیل یا پست و یا تلفن؛ خیلی هاشون رو هم از نزدیک می شناختم.

- ببین امید جان! خودت الآن گفتی که این جمعیتی که به استقبالت آمده بودن غیر از عده ای که فامیل و بستگانت حساب می شدن هر کدوم یک ارتباطی باتو داشتند یک جوری کار و بارشون به تو مربوط می شد.

اماهیچ به این فکر کردی در میان این همه افراد که به تو وابستگی دارند و تو رو به خاطر کاری و چیزی می خوان و سراغت میان، یک نفر باشه که تو رو از همه این جمعیت بیشتر دوست داره بیشتر از یک یک اون ها به تو فکر می کنه، محبت او به تو یک محبت بی شائبه است و هیچ توقعی نسبت به عکس العمل متقابل تو نداره و مدام به خیر و صلاح تو می اندیشه، سعادت خوشبختی تو آرزوی اونه! یکی هست که همیشه بی این که تو متوجه حضورش بشی، از دور نگاهت کرده و نسبت تو در هر حال و حالتی نظارت داشته، روزها و شب ها در مناجات هاش برات دعا کرده و هر کاری برای سعادتت لازم بوده بدون چشم داشت برای تو انجام داده از خوبی و پاکی تو شاد شده و از خطاهات غمگین، همیشه دل سوز و دلتنگت بوده، دلسوز تر از یک مادر نازکدل و دلتنگ تراز یک پدر رئوف!

امید! باور کن قلب او مالآمال از محبت تو بوده و هست یک محبت واقعی! اما تو هیچوقت سراغی ازش نگرفتی و توجهی هم بهش نکردی واقعا هیچ حسی بهش پیدا نکردی برای این همه کوتاهی چه جوابی داری؟!

امید که چهره اش لبریز از عطوفت شده بود وتأثّر در نگاهش موج می زد به موبایل روی داشبرد اشاره کرد و گفت شماره اش رو بگیر با هاش حرف بزنم.

لبخندی زدم و گفتم شماره؟ به شماره گرفتن نیازی نیست کافیه با من تکرار کنی: السلام علیک یا بقیه الله فی ارضه ...

به بغض شکسته و چشم های خیس امید نگاهی نکردم چون چشم های خودم لبریز از اشک بود گمونم دیگه نیازی به مقدماتی که قبلا آماده کرده بودم نبود راحت تر از اون که فکر می کردم پسر گمشده به پدر رسیده بود...

شب بود و مهتاب و حسی غریب که هم تلخ بود و هم شیرین و هم شاد و هم غمگین؛ شبی پر خاطره بود آن شب میخوش!

www.kindfather.ir


|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در جمعه 1388/07/10 و ساعت 10:38 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 مصلح موعود در اقوام مختلف جهان ... محمد حسين مرداني نوكنده

مسئلة عقيده به ظهور مصلحي جهاني در پايان دنيا امري عمومي و همگاني است و اختصاص به هيچ قومي و ملتي ندارد. سرمنشأ اين اعتقاد كهن و ريشه‌دار علاوه بر اشتياق دروني و ميل باطني هر انسان ـ كه به طور طبيعي خواهان حكومت حق و عدل و برقراري نظام صلح و امنيت در سرتاسر جهان است ـ نويدهاي بي‌شائبة پيامبران الهي در تاريخ بشريت به مردم مؤمن و آزادي‌خواه جهان است.

تمامي پيامبران بزرگ الهي در دوران مأموريت خود به عنوان جزئي از رسالت خويش به مردم وعده داده‌اند كه در آخرالزمان و در پايان روزگار، يك مصلح بزرگ جهاني ظهور خواهد نمود و مردمان جهان را از ظلم و ستم ستمگران نجات خواهد داد و فساد، بي‌ديني و بي‌عدالتي را در تمام جهان ريشه‌كن خواهد ساخت و سراسر جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد. سيري كوتاه در افكار و عقايد ملل مختلف مانند: مصر باستان، هند، چين، ايران و يونان و نگرش به افسانه‌هاي ديگر اقوام مختلف بشري اين حقيقت را به خوبي روشن و مسلم مي‌سازد كه همة اقوام مختلف  جهان با آن همه اختلاف آراء عقايد و انديشه‌هاي متضادي كه با يكديگر دارند، در انتظار مصلح موعود جهاني به سر مي‌برند.
اينك براي اين كه دربارة اين موضوع سخني به گزاف نگفته‌ باشيم فهرست مختصري از بازتاب اين عقيده را در ميان اقوام و ملل مختلف جهان در اينجا مي‌آوريم.


1. ايرانيان باستان معتقد بودند «گرزاسپه» قهرمان تاريخي آنان زنده است و در كابل خوابيده و صد هزار فرشته او را پاسباني مي‌كنند تا روزي كه بيدار شود و قيام كند و جهان را اصلاح نمايد.2. گروهي ديگر از ايرانيان مي‌پنداشتند كه«كيخسرو» پس از تنظيم كشور و استوار ساختن شالودة فرمانروايي، ديهيم پادشاهي را به فرزند خود داد و به كوهستان رفت و در آنجا آرميده تا روزي ظاهر شود و اهريمنان را از گيتي براند.
3. نژاد اسلاو بر اين عقيده بودند كه از مشرق يك نفر برخيزد و تمام قبايل اسلاو را متحد سازد و آنها را بر دنيا مسلط گرداند.
4. نژاد ژرمن معتقد بودند كه يك نفر فاتح از طوايف آنان قيام نمايد و ژرمن را بر دنيا حاكم گرداند.
5. اهالي صربستان انتظار ظهور «ماركوكراليويچ» را داشتند.
6. برهماييان از ديرزماني بر اين عقيده بودند كه در آخرالزمان «ويشنو» ظهور نمايد و بر اسب سفيدي سوار شود و شمشير آتشين بر دست گرفته و مخالفان را خواهد كشت، و تمام دنيا «برهمن» گردد و به اين سعادت برسد.
7. ساكنان جزاير انگلستان از چندين قرن پيش آرزومند و منتظرند كه «ارتور» روزي از جزيرة «آوالون» ظهور نمايد و نژاد «ساكسون» را در دنيا غالب گرداند و سعادت جهان نصيب آنها گردد.
8. اسن‌ها معتقدند كه پيشوايي در آخرالزمان ظهور كرده، دروازه‌هاي ملكوت آسمان را براي آدميان خواهد گشود.
9. سلت‌ها مي‌گويند: پس از بروز آشوب‌هايي در جهان، «بوريان بور ويهيم» قيام كرده، دنيا را به تصرف درخواهد آورد.
10. اقوام اسكانديناوي معتقدند كه براي مردم بلاهايي مي‌رسد، جنگ‌هاي جهاني اقوام را نابود مي‌سازد، آنگاه «اودين» با نيروي الهي ظهور كرده و بر همه چيره مي‌شود.
11. اقوام اروپاي مركزي در انتظار ظهور «بوخض» هستند.
12. اقوام آمريكاي مركزي معتقدند كه «كوتزلكوتل» نجات‌بخش جهان، پس از بروز حوادثي در جهان، پيروز خواهد شد.
13. چيني‌ها معتقدند كه «كرشنا» ظهور كرده، جهان را نجات مي‌دهد.
14. زرتشتيان معتقدند كه «سوشيانس» (نجات‌دهندة بزرگ جهان) دين را در جهان رواج دهد، فقر و تنگدستي را ريشه‌كن سازد، ايزدان را از دست اهريمن نجات داده، مردم جهان را هم‌فكر و هم‌گفتار و هم‌كردار گرداند.
15. قبايل «اي پوور» معتقدند كه روزي خواهد رسيد كه در دنيا ديگر نبردي بروز نكند و آن به سبب پادشاهي دادگر در پايان جهان است.
16. گروهي از مصريان كه در حدود 3000 سال پيش از ميلاد، در شهر «ممفيس» زندگي مي‌كردند، معتقد بودند كه سلطاني در آخرالزمان با نيروي غيبي بر جهان مسلط مي‌شود، اختلاف طبقاتي را از بين مي‌برد و مردم را به آرامش و آسايش مي‌رساند.
17. گروهي ديگر از مصريان باستان معتقد بودند كه فرستادة خدا در آخرالزمان در كنار رودخانة خدا پديدار گشته، جهان را تسخير مي‌كند.
18. ملل و اقوام مختلف هند، مطابق كتاب‌هاي مقدس خود، در انتظار مصلحي هستند كه ظهور خواهد كرد و حكومت واحد جهاني را تشكيل خواهد داد.
19. يونانيان مي‌گويند: «كالويبرگ» نجات‌دهندة بزرگ ظهور خواهد كرد و جهان را نجات خواهد داد.
20. يهوديان معتقدند كه در آخرالزّمان «ماشيع» (مهدي بزرگ) ظهور خواهد كرد و تا ابدالآباد در جهان حكومت مي‌كند. او را از اولاد حضرت اسحاق مي‌پندارد در صورتي كه تورات كتاب ـ مقدس يهود ـ او را صريحاً از اولاد حضرت اسماعيل دانسته است.
21. نصارا نيز به وجود حضرت(ع) قائلند و مي‌گويند: او در آخرالزمان ظهور خواهد كرد و عالم را خواهد گرفت، ولي در اوصافش اختلاف دارند.1
آنچه از نظر گذشت ـ گرچه همة آنها  با حضرت مهدي(ع) كاملاً تطبيق نمي‌كند و حتي برخي از آنها اصلاً با مهدي موعود اسلام وفق نمي‌دهد ـ از يك حقيقت مسلّم حكايت مي‌كند و آن اينكه: اين افكار و عقايد و آرا كه همة آنها با مضمون‌هاي مختلف، از آينده‌اي درخشان و آمدن مصلحي جهاني در آخرالزمان خبر مي‌دهند، نشانگر اين واقعيت است كه همة آنها در واقع از منبع پر فيض وحي سرچشمه گرفته است، ولكن در برخي از مناطق دوردست كه شعاع حقيقت در آنجا كمتر تابيده است در طول تاريخ به تدريج از فروغ آن كاسته شده،  و فقط كلياتي از نويدهاي مهدي موعود و «مصلح جهاني» در ميان ملت‌ها به جاي مانده است.
البته سالم ماندن اين نويدها در طول قرون متمادي، خود بر اهميت موضوع مي‌افزايد، و مسئلة «مهدويت» و ظهور مصلح جهاني را قطعي‌تر مي‌كند.

  • اسامي موعود در كتب مذهبي

 اينك قسمتي از اسامي مبارك منجي موعود را كه با الفاظ مختلفي در بسياري از كتب مذهبي اهل اديان و ملل مختلف جهان آمده است، از نظر مي‌گذرانيم: «صاحب» در صحف ابراهيم(ع)، «قائم» در زبور سيزدهم، «قيدمو» در تورات به لغت تركوم، «ماشيع» (مهدي بزرگ) در تورات عبراني، «مهميد آخر» در انجيل، «سروش ايزد» در زمزم زرتشت، «بهرام» در ابستاق زند و پازند، «بندة يزدان» هم در زند و پازند، «لند بطاوا» در هزارنامة هنديان، «شماخيل» در ارماطس، «خوراند» در جاويدان، «خجسته» (اصمد) در كندرال فرنگيان، «خسرو» در كتاب مجوس، «ميزان الحق» در كتاب اثري پيغمبر، «پرويز» در كتاب برزين آذرفارسيان، «فردوس اكبر» در كتاب قبروس روميان، «كلمة الحق» و «لسان صدق» در صحيفة آسماني، «صمصام الاكبر» در كتاب كندرال، «بقية‌الله» در كتاب دوهر، «قاطع» در كتاب قنطره، «منصور» در كتاب ديد براهمه، «ايستاده» (قائم) در كتاب شاكموني، «ويشنو» در كتاب ريگ ودا، «فرخنده» (محمد) در كتاب وشن جوك، «راهنما» (هادي و مهدي) در كتاب پاتيكل، «پسر انسان» در عهد جديد (اناجيل و ملحقات آن)، «سوشيانس» در كتاب زند و هومو من يسن، از كتب زرتشتيان، در كتاب شابوهرگان كتاب مقدس «مانويه» ترجمة «مولر» نام «خرد شهر ايزده» آمده كه بايد در آخرالزمان ظهور كند، و عدالت را در جهان آشكار سازد، «فيروز» (منصور) در كتاب شعياي پيامبر.2
علاوه بر اينها اسامي ديگر  نيز براي موعود مبارك در كتب مقدس اهل اديان ذكر شده است كه ما به جهت اختصار از نقل آنها خودداري نموديم.
اسامي مقدسي چون: «صاحب، قائم، قاطع، منصور و بقيةالله» كه در كتب مذهبي ملل مختلف آمده است، از القاب خاص وجود مقدس حضرت حجت بن الحسن العسكري(عج) است كه در بيشتر روايات اسلامي، به آنها تصريح شده و اين خود بيانگر اين واقعيت است كه موعود همة امت‌ها و ملت‌ها، همان وجود مقدس حضرت مهدي(ع) است.
موعود در دين يهود
چنانكه در آثار «دانيال نبي» مسطور است، عبارت از بيان اين معنا است كه در آخرالزمان حق تعالي جهان را دگرگون خواهد فرمود و صالحان و ابرار از ظالمان و اشرار جدا خواهند شد و اين روزگار پر از ظلم و جور به پايان خواهد رسيد.
شور و التهاب انتظار موعود آخرالزمان، در تاريخ پرفراز و نشيب يهوديت موج مي‌زند. يهوديان در سراسر تاريخ محنت‌بار خود، هرگونه خواري و شكنجه را به اين اميد بر خود هموار كرده‌اند كه روزي موعود (مسيحا) بيايد و آنان را از گرداب ذلت، درد و رنج رهانده، فرمانرواي جهان گرداند.
در سراسر تاريخ بني اسرائيل، كساني به عنوان موعود يهود برخاستند و با گرد آوردن برخي افراد ساده‌لوح، بر مشكلات آنان افزودند. امّا در اين ميان حضرت عيسي بن مريم ظهور كرد و با داشتن شخصيتي بس والا و روحي الهي، دين بسيار بزرگي را بنياد نهاد و گروه بي‌شماري را به ملكوت آسمان رهنمون شد.
با توجه به مطالب ياد شده، روشن مي‌شود كه اصل ظهور منجي جهان در نزد پيروان دين يهود، ثابت و مسلم است. در عين حال بغض و كينة آنان نسبت به همة اديان ـ خصوصاً مسيحيت ـ قابل انكار نيست. از آرزوهاي يهود آن است كه از طريق ظهور موعود منتظر، بر همة بشريت مسلط شوند و همة ملل و اقوام دنيا تسليم يهود و تحت استعمار آنان باشند. توجه به اين نكته ضروري است كه مسئلة منجي جهاني صبغة يهوديت يا نژاد يهودي ندارد.
از نظر اين نويسنده، عدة قليلي از سياسيون يهود با
سوء استفاده از اين عقيده، رژيم اسرائيل را در سرزمين‌ فلسطين، به منظور زمينه‌سازي ظهور مسيح ايجاد كردند. آنان احساسات يهوديان را براي سرزمين مقدس برانگيختند و ثروتمندان را براي ايجاد آبادي‌هاي يهودي‌نشين تشويق كردند.
در مقابل، عدة كثيري از يهوديان، پندار جعلي ياد شده را رد مي‌كردند و عقيده داشتند كه نجات، تنها از طريق دخالت مستقيم خدا به دست مي‌آيد. سرعت بخشيدن به دوران رهايي از طريق ايجاد مهاجرنشين‌هاي يهودي در فلسطين، نقض آشكار شريعت به شمار مي‌رود.3

  • موعود در دين مسيحيت

همان طور كه نجات‌دهندة پاياني بر مبناي معتقدات يهوديان، مسيح (ماشيع) است كه جهان را درخشان و با شكوه مي‌سازد، به اعتقاد مسيحيان نيز مسيح(ع) نجات‌بخش است. البته براي زمان ظهور حضرت مسيح(ع) تاريخ مشخصي در بشارت انجيل نمي‌يابيم و از اين جهت شباهت دقيقي با اعتقاد اسلامي دربارة زمان ظهور وجود دارد، در انجيل مي‌خوانيم:
امّا آن روز و آن ساعت را نمي‌داند كسي از بشر و فرشتگان آسمان، مگر پدر.4
بر اساس بشارت فراواني كه در كتاب انجيل آمده است، حضرت مسيح(ع) به دنبال قيام حضرت قائم(ع) در «فلسطين» آشكار خواهد شد و به ياري آن حضرت خواهد شتافت، و پشت سر حضرتش نماز خواهد گزارد، تا يهوديان و مسيحيان و پيروان وي تكليف خويش را بدانند و به اسلام بگروند و حامي حضرت مهدي(ع) گردند. از اين رو، در آخرين روزهاي زندگي ـ و شايد در طول دوران حيات ـ به ياران و شاگردان خود توصيه‌ها و سفارش‌هاي اكيدي دربارة بازگشت خود به زمين نموده و آنان را در انتظار گذارده و امر به بيداري و هوشياري و آمادگي فرموده است.
اينك متن برخي از آن بشارات كه در انجيل آمده است:
پس بيدار باشيد؛ زيرا كه نمي‌دانيد در كدام ساعت خداوند شما مي‌آيد. ليكن اين را بدانيد كه اگر صاحب خانه مي‌دانست در چه پاس از شب دزد مي‌آيد، بيدار مي‌ماند و نمي‌گذاشت كه به خانه‌اش نقب زند. پس شما نيز حاضر باشيد، زيرا در ساعتي كه گمان نبريد پسر انسان مي‌آيد پس آن غلام امين و دانا كيست كه آقايش او را بر اهل خانة خود بگمارد تا ايشان را در وقت معين خوراك دهد. خوشا به حال آن غلامي كه چون آقايش آيد او را در چنين كاري مشغول يابد.5
نظير اين پيشگويي در انجيل لوقا نيز آمده است6: مقصود از «پسر انسان» حضرت مسيح(ع) نيست، زيرا مطابق نوشتة جيمز هاكس آمريكايي در قاموس كتاب مقدس اين عبارت 80 بار در انجيل و ملحقات آن (عهد جديد) آمده است كه فقط 30 مورد آن با حضرت عيسي مسيح(ع) قابل تطبيق است ولي50 مورد ديگر از نجات‌دهنده‌اي سخن مي‌گويد كه در آخر زمان و پايان روزگار ظهور خواهد كرد و حضرت عيسي(ع) نيز با او خواهد آمد، و او را جلال و عظمت خواهد داد، و از ساعت و روز ظهور او جز خداوند متعال كسي اطلاع ندارد. كه او كسي جز حضرت مهدي(عج) آخرين حجّت خدا نخواهد بود.
به طوري كه مي‌بينيم فرازهايي از عهد جديد با روايات اسلامي وجوه مشترك فراواني دارد كه از آن جمله است: نزول حضرت عيسي(ع)7، صيحة آسماني، زنده شدن گروهي از افراد صالح، آمدن او بر فراز ابر و ربوده شدن ياران حضرت ولي‌عصر(ع) از محراب‌ها و رختخواب‌هاي خود و انتقال يافتن آنها بر فراز ابرها، همة اين موارد در احاديث اسلامي آمده و با اين فقرات انجيل دقيقاً منطبق است.

  • موعود در دين زرتشت

موعود زرتشت يا «سوشيانس» ـ كه در فارسي «سوشيانت» و گاه به صورت جمع «سوشيانس‌ها» آمده ـ نجات‌بخشي است كه «اهورامزدا» به مردمان نيك وعده داده شده، و وظيفه‌اش پاييدن و نگهباني جهان راستي است. جهاني كه اندكي پيش از رستاخيز آراسته خواهد شد و در آن راست‌گو بر دروغ‌گو چيره خواهد شد. جهاني كه در آن حق غالب است و باطل و دروغ مغلوب.8 «از اين جهت سوشيانس (ناميده خواهد شد) زيرا كه سراسر جهان مادي را سود خواهد داد.»9
سوشيانس، يعني سود دهنده و خيرخواه. اين برگزيدة الهي، زماني كه جهان آكنده از تباهي‌ها شود، در بخش مركزي زمين ظهور خواهد كرد. سوشيانس از فرزندان زرتشت است كه نطفه‌اش به شيوة معجزه‌آسايي در درياچه نگهداري مي‌شود و مادر او دوشيزه‌اي است از نژاد زرتشت پيامبر. اين شخصيت الهي در صفات و ويژگي‌ها شباهت خاصي به زرتشت پيامبر خواهد داشت. در انتها به شباهت‌هايي اشاره شده است كه در متون ديني اسلام و زرتشت، ميان حضرت مهدي(عج) و سوشيانس وجود دارد.
در ميان كتب زرتشتيان، گات‌ها يا سرود‌هاي زرتشت قديمي‌ترين و معتبرترين آنهاست و بعد از آن، اوستا شامل دستورها و فرمان‌هاي زندگي است. كتاب بندهش كه در قرن سوم هجري نوشته شده، در مورد مسئلة «منجي» نظريه‌هايي چون نظريات شيعه دارد. در حالي كه در اوستا اين موارد به چشم نمي‌خورد.
زرتشتيان قائل به ظهور سه منجي هستند كه هر يك به فاصلة هزار سال از ديگري ظهور خواهد كرد و به ترتيب عبارتند از: «هوشيدر» به معني پرورانندة قانون و «هوشيدار ماه» به معني پرورانندة نماز و نيايش و «استوت ارت» آخرين منجي، كه با آمدن او جهان نو مي‌شود و رستاخيز مي‌گردد و مردگان زنده مي‌شوند و زندگان نيز عمري هميشگي خواهند داشت.
بارداري مادر سوشيانس شباهت زيادي به مادر گرامي حضرت مهدي(ع) دارد10. مادر حضرت مهدي(ع) داراي بارداري پنهان بود و آثار حمل در او آشكار نبود.
در بخش «گات‌ها» كه يكي از بخش‌هاي چهارگانة اوستا است (بندهاي 8 و 9) نويدهايي در مورد ظهور حضرت مهدي(ع) و سيطرة جهاني آن حضرت و قيام شكوهمند او را داده است. از اين روز به نام «بامداد روز» ياد شده است.
جاماسب، در كتاب معروف خود جاماسب نامه كه حوادث گذشته و آيندة جهان در آن ثبت شده، و احوال پادشاهان، انبيا، اوصيا و اوليا را بيان مي‌كند، ضمن مطالبي كه از قول زرتشت راجع به پيامبران بازگو مي‌نمايد در مورد پيامبر گرامي اسلام(ص) و دولت جاودانة حضرت مهدي(ع) و رجعت گروهي از اموات مطالبي گفته، آنگاه دربارة ظهور مبارك حضرت مهدي(ع) چنين مي‌گويد:
و از فرزندان دختر آن پيامبر [عرب كه آخرين پيغمبر باشد] كه خورشيد جهان و شاه زنان نام دارد، كسي پادشاه شود در دنيا به حكم يزدان كه جانشين آخر آن پيغمبر باشد در ميان دنيا كه مكه باشد و دولت او تا به قيامت متصل باشد و بعد از پادشاهي او دنيا تمام شود و آسمان جفت گردد و زمين به آب فرو رود و كوه‌ها كنده شود و اهريمن كلان را كه ضدّ يزدان و بندة عاصي او باشد بگيرد و در حبس كند و او را بكشد.
و نام مذهب او برهان قاطع باشد و حق باشد و خلايق را به يزدان بخواند و زنده گرداند خلق را از بدان و نيكان، و نيكان را جزا دهد و بدان را سزا دهد و بسياري از خوبان و پيغمبران زنده شوند و از بدان گيتي و دشمنان خدا و كافران را زنده گرداند و از پادشاهان اقوام خود را زنده كند كه فتنه‌ها در دين كرده باشند و خوبان بندگان يزدان را كشته باشند و همة متابعان و تبه‌كاران را بكشد و نام اين پادشاه بهرام باشد.
و ظهور او در آخر دنيا باشد... و خروج او در آن زمان شود كه تازيان بر فارسيان غالب شوند و شهرهاي عمّان خراب شود و به دست سلطان تازيك، پس او خروج كند و جنگ كند و دجال را بكشد.
و برود و قسطنطنيه را بگيرد و علم‌هاي ايمان و مسلماني در آنجا برپا كند و عصاي سرخ شبانان باهودار (كه موسي(ع) باشد) با او باشد و انگشتر و ديهيم سليمان با او باشد و جنّ و انس و ديوان و مرغان و درندگان در فرمان او خواهند بود.
و همة جهان را يك دين كند و دين گبري و زرتشتي نماند و پيغمبران خدا و حكيمان و پري‌زادان و ديوان و مرغان و همة اصناف جانوران و ابرها و بادها و مردان سفيدرويان در خدمت او باشند».11
در اينجا لازم است اين نكته را يادآور شويم كه، اعتقاد به ظهور سوشيانس در ميان ملت ايران باستان به اندازه‌اي رايج بوده است كه حتي در موقع شكست‌هاي جنگي و فراز و نشيب‌هاي زندگي با يادآوري ظهور چنين نجات‌دهندة مقتدري، خود را از يأس و نااميدي نجات مي‌دادند.
شاهد صادق اين گفتار اينكه، در جنگ قادسيه پس از درگذشت رستم فرخ‌زاد ـ سردار نامي ايران ـ هنگامي كه يزدگرد، آخرين پادشاه ساساني، با افراد خانوادة خود آمادة فرار مي‌شد به هنگام خارج شدن از كاخ پرشكوه مدائن، ايوان مجلل خود را مورد خطاب قرار داد و گفت:
هان اي ايوان! درود بر تو باد، من هم اكنون از تو روي برمي‌تابم تا آنگاه كه با يكي از «فرزندان خود» كه هنوز زمان ظهور او نرسيده است به سوي تو برگردم.
سليمان ديلمي مي‌گويد، من به محضر امام صادق(ع) شرفياب شدم و مقصود يزدگرد را از جملة «يكي از فرزندان خود» از آن حضرت پرسيدم، حضرت فرمود:
او مهدي موعود(ع) و قائم آل محمد(ص) است كه به فرمان خداوند در آخرالزمان ظهور مي‌كند. او ششمين فرزند دختري يزدگرد است و يزدگرد نيز پدر او است.12
در حال حاضر در ميان اقوام شرقي و غربي، حتي در ميان سرخ‌پوستان آمريكا، پندار مشابهي دربارة بازگشت يا ظهور منجي موعود پديد آمده است.13
اينكه ما مي‌بينيم همة انسان‌ها در همة زمان‌ها مي‌جوشند و به دنبال روزي بهتر، در انتظار تحقق پيروزي نهايي به سر مي‌برند و فريادرسي را به ياري مي‌طلبند، خود دليل قاطعي بر ريشه‌دار بودن اين تمايل باطني و خواست دروني و فطري بودن انتظار موعود مبارك كه حقيقت آن در مهدويت متجلي است، مي‌باشد.


پي‌نوشت‌ها:

1. او خواهد آمد، ص 87 (به نقل از: ظهور حضرت مهدي(عج) از ديدگاه اسلام، مذاهب و ملل جهان، سيد اسدالله هاشمي شهيدي)
2. هاشمي شهيدي، همان، صص 46 ـ 47.
3. همان، صص 164 ـ 165.
4. ترجمة اناجيل اربعه، ميرمحمد باقر خاتون آبادي، انتشارات نقطه.
5. كتاب مقدس، انجيل متي، ص 41، باب 24، بندهاي 1 ـ 8، 23 ـ 28، 29 ـ 37 و 42 ـ 46.
6. كتاب مقدس، انجيل لوقا، ص 16، باب 12، بندهاي 35 و 37 ـ 40.
7. مجلسي، محمدباقر، بحارالأنوار، ج 52، ص 181.
8. يسنا 48، باب 1 و 2.
9. همان، بخشي از بند 129 فروردين يشت.
10. صد در نصر و صد در بندهش، نوشيروان دارابار بهمن، ص 35.
11. لعمات النور، ج 1 صص 23 ـ 25.
12. مجلسي، محمدباقر، همان، ج 51، ص 164.
13. هاشمي شهيدي، همان.

ماهنامه موعود شماره 79 

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در دوشنبه 1388/07/06 و ساعت 12:31 بعد از ظهر  
با کلیک روی ستاره یک امتیاز به این مطب بده
 سبب فراق

قال المهدی عج الله تعالی فرجه شریف:

“فَما یَحبِسُنا عَنهم اِلِّا ما یَتَّصِلُ بِنا ممّا نُکرِهُه”

 

مارا از شیعیان دور نمی سازد مگر اعمال ناپسندی که از آنها به ما می رسد.

 

(بحارالانوار/53/177)

|+| نوشته شده توسط کلکسیونر در چهارشنبه 1388/07/01 و ساعت 11:27 قبل از ظهر